بعضی وقتا از اینکه به بقیه بگم من بابت تصوری که کردم ناراحتم ، عصبی‌م خجالت میکشم ..

یه نمونه‌ش همین این ..

من حتی نمیتونم اینو به عنوان دلیل بدونم ، خودمم بدونم بقیه نمیدونن مثلا _چرا عصبی شدی؟ + داشتم تصور می‌کردم اگه من جای این پدر بودم و متوجه میشدم عزیزام توسط دخترم کشته شدن چقدر حالم بد میشد ..

- گریه فراوان دارم بابت این -

متنفرم از اینکه هرچی میگردم هدف و دلیل بر مونده در اینجا پیدا نمیکنم

ناامیدی میتونه تورو بکشه اول از درون بعد مثل فرونشستگی بیرونت سقوط میکنه ‌

من دوست نداشتم ؟ من کل تصوراتم رو از آینده‌ایِ که فقط منو تو داخل‌شیم .🐋

یعنی کسی نیست الان زنگ بزنم بهش باهاش گریه کنم؟

چرا فکر میکردم من خیلی آدم‌های نزدیک به خودم دارم