دیرگاهی است که در این تنهایی، رنگِ خاموشی در طرحِ لب است. بانگی از دور مرا می‌خواند، لیک پاهایم در قیرِ شب است. رخنه‌ای نیست در این تاریکی، در و دیوار به هم پیوسته. سایه‌ای لغزد اگر روی زمین نقشِ وهمی است ز بندی رسته. نفسِ آدم‌ها سر به سر افسرده است، روزگاری است در این گوشه‌ی پژمرده‌هوا هر نشاطی مرده است. دستِ جادویی شب، در به روی من و غم می‌بندد، می‌کنم هر چه تلاش، او به من می‌خندد. نقش‌هایی که کشیدم در روز، شب ز راه آمد و با دود اندود. طرح‌هایی که فکندم در شب، روز پیدا شد و با پنبه زدود. دیرگاهی است که چون من همه را رنگ خاموشی در طرح لب است. جنبشی نیست در این خاموشی، دست‌ها، پاها در قیرِ شب است.‌ ‌‌ ‌• سهراب سپهری | در قیر شب

فکر کنم فقط خودمم که میا و کوروش نمیبینم

من همیشه نسبت به علوم و فنون: چی باید بخونم؟چی خوندم؟چی مونده؟

_

عه بارووون

پس دیگه تعطیل نمیشیم✅

کی امروز دیر برای مدرسه بیدار شد؟