نمیدونم چجوری بگم امّا چای همه زندگیمه.

دلم میخواد برای ۵۸۵۲۵۳۱۲۹ بار کتاب 'رویای نیمه شب' رو بخونم.

این کتاب اولین کتاب عاشقانه‌ای بود که خوندم. تا قبل از اون هرچی میخوندم جنایی/پلیسی/تاریخی بودن ولی این کتاب به کلی تصوراتم رو از یک کتاب عاشقانه عوض کرد، یادمه بعداز اون کتاب 'پری‌دخت' رو خوندم به پیشنهاد یه دوستی.. کتاب 'رویای نیمه شب' یک کتابی با ژانر اصلی عاشقانه که با بیشتر توجه و دقت متوجه میشی که این کتاب ژانر اصلی عقیدتی داره تا عاشقانه و در واقع ژانر عاشقانه_روایی یک پوششی برای ژانر اصلی هستش‌. من خیلی این روش نوشتاری آقای سالاری رو دوست داشتم، ایشان امدن خیلی زیبا گاردها رو آورد پایین و درمورد مذاهب تشیع و سنن [خیلی‌کوتاه] صحبت کردن. این کتاب اولین کتابی بود [تا‌الان‌خونده‌بودم] که خیلی ساده از تفاوت‌های این دو مذهب صحبت کردن. یه نکته جالب [برای من] دیگه‌ای که داشت داستانِ این کتاب امده دو خانواده‌ای که رابطهٔ بسیار خوب صمیمی دادن رو حکایت کرده که این رابطهٔ دوستانه با وجود تفاوت در مذهب هستش! #کتاب

یه چیزی که جانداران به لحاظ ژنیتیکی دارن اینِ‌که هر جانداری از جهت شباهت ژنتیکی به چند جانداران دیگه هم شباهت داره و این موضوع خیلی جالب هستش. مثلاً انسان‌ها کمترین شباهت‌ [از لحاظ ژنتیکی] رو با موجوداتی مثل ویروس، باکتری و آرکید دارن. این جانداران بیشتر در سطح پایه‌ایِ عملکردهای زیستی [مثل‌ساخت‌پروتئین یا رونویسی‌ژن] شباهت کمی با ما دارن. و اما بیشترین شباهت انسان، بیشترین شباهت رو با شامپانزه [نوعی‌میمون] دارن. حدود ۹۸/۸٪ DAN این دو جانداران یکسانِ. البته به‌جز این گونه از میمون‌، گونه‌های دیگه‌ای مثل گوریل‌ها و اورانگوتان‌ها بازهم درصد شباهت ژنتیکی بالا دارن. و این موضوع به قدری مورد مطالعه قرار گرفته که وارد حوزه‌های دیگه‌ای از علم و دانش هم شده. نمونه: در فلسفه در بخش انسان شناسی، یک دانشمندی به نام چالز داروین میاد یک فرضیه ای میاد با این عنوان " انسان‌ها، تکامل یافتهٔ میمون هستند". ایشون میان با این دلیل که بیشتر ۹۸٪ شباهت ژنیتیکی دارن، فرضیه رو به نظریه تبدیل میکنه و در واقع اثباتش میکنه. حالا به افرادی که این نظریه آقای داروین رو قبول دارن میگن، داروینیست‌ها. #خوندنی

بچها آلا خیلی دخترِ قوی ، امید بخش ، عشق و دوست داشتنی‌ایه "خیلی"💙

بچه‌ها صدا و سیما رو دیدی؟ برای تولدم امدن یه سریال پخش کردن به اسمم

#دیالوگ | سئول ناشناختهٔ ما

این روزا تو خیلی از هیئت‌ها و مراسم‌ عزاداری، مداحی‌هایی می‌شنویم که خیلی شور دارن؛ صدا بالا، ریتم تند، بعضی وقتا هم یه پس‌زمینه‌ می‌ذارن که آدم حس می‌کنه انگار داره آهنگ گوش می‌ده. بعضی‌ها با این سبک حال می‌کنن و می‌گن باعث می‌شه بیشتر تو حال و هوای روضه برن، ولی خیلی‌ها هم سوال دارن که آیا این‌کار از نظر دینی و شرعی اشکال نداره؟ اگه بخوایم طبق نظر علما و مراجع تقلید نگاه کنیم، چندتا نکته مهم هست: 1. مداحی خوبه، شور داشتنم خوبه؛ ولی به شرطی که قداست مجلس اهل‌بیت حفظ بشه. یعنی نباید کاری کنیم که مجلس عزاداری، شبیه کنسرت بشه یا آهنگ‌هایی که توی مهمونی‌ها و جاهای نامناسب پخش می‌شه رو یاد مردم بندازه. ٢. اگه ریتم مداحی یا موزیک زمینه‌ش شبیه موسیقی‌های لهوی باشه (یعنی اونایی که واسه خوش‌گذرونی، رقص یا کارای خلاف شرع ساخته می‌شن)، علما گفتن که حرامه، حتی اگه اسمش رو بذارن "مداحی". ٣. مثلاً آیت‌الله خامنه‌ای و مکارم شیرازی گفتن: "اگه اون چیزی که پخش می‌شه عرفاً موسیقی لهوی حساب بشه، یا بی‌احترامی به مجلس امام حسین بشه، استفاده‌ش حرامه." ٤. این‌که یه مداح شور درست کنه یا مردم گریه کنن و دلشون بلرزه، خیلی هم خوبه، اما این شور باید با احترام و ادب به اهل‌بیت همراه باشه. نباید تبدیل بشه به یه شو یا هیجان بی‌هدف. پس چی شد؟ اگه مداحی طوری باشه که حس موسیقی‌های بد رو به آدم بده، یا حال‌وهوای مجلس رو از معنویت بیاره بیرون، از نظر شرعی درست نیست. اما اگه فقط شور داره، مردم رو بیشتر وصل می‌کنه به اهل‌بیت و اون موسیقی هم عرفاً لهوی نباشه، مشکلی نداره. #خوندنى