شبِ‌جمعه‌است‌هَوایت‌نکنم‌میمیرم یادی‌از‌صحنُ‌سرایت‌نکنم‌میمیرم

تو را هوای به آغوش من رسیدن نیست وگرنه فاصله ی ما هنوز یک قدم است،)

کلمه‌ی «با‌هم» واقعاً حکمِ مسکن رو داره. با‌هم انجامش میدیم، با‌هم درستش می‌کنیم، باهم میریم، با‌هم از پسش بر‌میایم، باهم تمومش می‌کنیم، خیالت راحت ما تا تهش با همیم!

شبِ‌جمعه‌است‌هَوایت‌نکنم‌میمیرم یادی‌از‌صحنُ‌سرایت‌نکنم‌میمیرم

+شب ِ جمعه ...

آسمان فرصت پرواز بلندیست، ولی! قصه آنست چه اندازه کبوتر باشی💫🤍

آسمان مال من است. پنجره،فکر،هوا،عشق،زمین مال من است. چه اهمیت دارد؟ گاه اگر می رویند قارچ های غربت؟ من نمی دانم که چرامیگویند:اسب حیوان نجیبی است،کبوترزیباست؟ وچرادرقفس هیچ کسی کرکس نیست؟ گل شبدرچه کم ازلاله ی قرمزدارد؟ چشمهارابایدشست،جوردیگربایددید. واژه ها رابایدشست. واژه بایدخودباد،واژه بایدخودباران باشد. چترهارابایدبست، زیرباران بایدرفت _سهراب سپهری

من به خال لبت ای دوست گرفتار شدم چشم بیمار تو را دیدم و بیمار شدم فارغ از خود شدم و کوس أناالحق بزدم همچو منصور خریدار سردار شدم غم دلدار فکنده است بجانم شرری که بجان آمدم و شهره بازار شدم در میخانه گشائید برویم شب و روز که من از مسجد و از مدرسه بیزار شدم جامه زهد و ریا کندم و بر تن کردم خرقه پیر خراباتی و هشیار شدم واعظ شهر که از پند خود آزارم داد از دم رند می آلوده مددکار شدم بگذارید که از بتکده یادی بکنم من که با دست بت میکده بیدار شدم:)

_

_"بِܢܚܩ الله"_