درد دارد که دلت ، تنگ ِدلم ، هیچ نشد.:)))

تو می‌خندی و دنیایم چراغان می‌شود با عشق تمامِ بی‌کسی هایی که جبران می‌شود با عشق ..

چه می‌دانی از احوالم در اوقاتی که دلتنگم! برای دیدنت میلم دو چندان می‌شود با عشق(:

تمامِ مطلعِ شعر و غزلهای منی ای دوست! دلِ دیوانه پیشِ تو غزل‌خوان می‌شود با عشق

نباشی لشگرِ غمها مرا بیچاره خواهد کرد ولی با بودنت غصه گریزان می‌شود با عشق

پر از زخمم پر از حسرت به دل اما یقین دارم تمام دردهای من که درمان می‌شود با عشق ..

و نم نمِ مهربانی را ببار ای مهربان بر من! کویرِ خشکِ این سینه گلستان می‌شود باعشق :)

در این دنیای بی‌مهری تویی سنگِ صبورِ من گذر از کوچه‌ی غمها چه آسان می‌شود با عشق ..

فرض کن تو بهترین آلبالوی دنیایی؛ ‏ولی یه نفر آلبالو دوست نداره، ‏حالا تو میخوای براش چیزی که ‏دوست داره؛ مثلا آناناس بشی!؟ ‏این مثال ساده رو تو مغزت فروکن، ‏که بدونی به خاطر هیچ بنی بشری ‏اصلِ خودتو عوض نکنی آلبالو جان! ‏آدمایی که دوسِت دارن خودِ واقعیت رو دوس دارن، خب؟!

”هواتو دارم” چقدر جمله‌ی محکمیه، نه؟! یه دنیا دلگرمی توش هست.... دل آدم رو بدجوری قُرص میکنه.... این جمله رو بهت گفت تا بهت بفهمونه تحت هر شرایطی کنارته.... به نظرم این جمله ارزشش از هزار تا “دوستت دارم” بیشتره...

گاه باید رویید از پس آن باران، گاه باید خندید بر غمی بی پایان. _سهراب‌سپهری