و چشم ها دروغ نمیگویند✓

همراهی که همراهی ندارد..»

انسان از آن چیزی که بسیار دوست می‌دارد خود را جدا می‌سازد

غم مخور جانا در این عالم،که عالم هیچ نیست.

زندگی در غم و غم در دل و دل در سینه قفسی در قفسی در قفسی در قفسی...

-عشق‌دلیل‌ِ‌آفرینشِ‌آدمهاست -عشق‌مثل‌یه‌دریاست بعضی‌ها‌از‌دور‌نگاش‌میکنن بعضی‌ها‌عکسشو‌دیدن بعضی‌ها‌میرن‌جلوتر بعضی‌ها‌پاهاشونو‌تو‌آب‌میکنن‌و،‌ قدم‌میزنن.. بعضی‌ها‌شنا‌میکنن‌؛ ‌بعضی‌ها‌میرن‌مروارید‌در‌میارن‌ هرکسی‌تا‌یه‌جایی‌تواین‌دریا‌غرق‌میشه!

بگو از این منِ دل‌خسته‌ی شاعر چه می‌دانی؟ گرفتارم به دردی که ندارد هیچ درمانی!

هزار اندوه در دل دارم اما باز می‌خندم اگر در گریه خندیدی بدان بدجور ویرانی!

نگو از گل! نگو از باغ! من تفسیرِ پاییزم که روحم مانده در هر کوچه‌ی دلگیر و بارانی ..

تمام عمر را حسرت کشیدم، سوختم چون شمع شدم بغضی که می‌بینی! شدم شعری که می‌خوانی!

چه شب‌هایی که ما با ابر باریدیم تا فردا من و این آهِ سرگردان، من و این زخمِ پنهانی(:

برایت ای که عمری خار بودی، خار هم ماندی چه فرقی هست در صحرا و یا در خاک گلدانی؟