از لحاظ روحی نیاز دارم همه چیو فراموش کنم... برم تو یه اتاق با نور کم.. یه صندلی چوبی جولوی شومینه.. یه قهوه تلخ یه کتاب و یه تک تیر انداز ... ک وقتی نصف قهوه رو خوردم.. درست بزنه تو قلبم..

قهوه بریزه رو پارکت چوبی

کتاب صفحه ای ک توش نوشته باشه (پایان) باز باشه

روی پام بیوفته

و تموم شه

کاش برگردیم به سه چهار سال قبل کرونا نیاد

من گوشی دستم نگیرم...

و تموم دردامو تو‌خودم بریزم

با قدرت به بی تفاوتی درباره ی دیگران ادامه میدادم...

مودب تر بودم

و دلم خورد نمیشد...

کتابی ک گفتم ...