🔴 نقشه این بود که بلافاصله پس از بمباران ایران، مردم قیام کرده و علیه دولت شورش کنند. اما این امر تا حد زیادی در بحرین محقق شد. 🤲🏻اللَّهُمَّ اجْعَلْنِي فِي دِرْعِكَ الْحَصِينَةِ الَّتِي تَجْعَلُ فِيهَا مَنْ تُرِيدُ.🪷

* ارتباط تاب‌آوری یک ملت با ریشه‌ی وجودی‌اش* اگر بخواهیم بررسی کنیم که چطور یک ملت در طول هزاره‌ها، علیرغم هجوم‌ها، قحطی‌ها و جنگ‌های ویرانگر، همچنان «خودش» باقی می‌ماند، باید به چند ستون اصلی نگاه کنیم: * ۱. حافظه جمعی و کهن‌الگوها* وقتی ملتی پیشینه‌ای چندهزارساله دارد، در ناخودآگاه جمعی‌اش تجربه‌ی «عبور از بحران» ثبت شده است. برای ایرانیان، مفاهیمی مثل «نوروز» یا اسطوره‌هایی مثل «کاوه آهنگر» و «آرش کمانگیر» صرفاً داستان نیستند؛ این‌ها همچون روشی برای بقا هستند. این حافظه تاریخی به مردم می‌گوید: «ما پیش از این هم روزهای سخت‌تر را دیده‌ایم و ایستاده‌ایم.» این حس تداوم، اضطرابِ ناشی از فروپاشی را در زمان جنگ یا بحران کاهش می‌دهد. * ۲. ریشه‌داری فرهنگی و پیوند با خاک* هویت ملی وقتی بر بستر یک فرهنگ غنی و کهن (مثل ادبیات، معماری و آداب و رسوم) بنا شده باشد، مثل ریشه‌های عمیق یک درخت عمل می‌کند. در جوامعی که این ریشه را ندارند یا هویتشان صرفاً بر اساس منافع سیاسی یا ایدئولوژی‌های کوتاه‌مدت شکل گرفته، در برابر طوفان‌های سهمگین بسیار آسیب‌پذیرترند. در واقع، «اصالت» نوعی چسب اجتماعی ایجاد می‌کند که در لحظات بحرانی، افراد را به جای فرار، به «حفاظت از میراث مشترک» وا می‌دارد. * ۳. مفهوم «ایرانیت» به مثابه یک دژ* جامعه‌شناسان معتقدند ایران یکی از معدود تمدن‌هایی است که «فرهنگ» آن قوی‌تر از عناصر دیگر آن بوده است. یعنی حتی وقتی ساختار سیاسی در اثر جنگ فروپاشیده، فرهنگ ایرانی (زبان، اخلاق و رسوم) توانسته مهاجمان را در خود حل کند یا آن‌ها را به زانو درآورد. این «انعطاف‌پذیریِ فعال» باعث می‌شود که مردم در سخت‌ترین شرایط، معنای زندگی را در پیوندهای خانوادگی و سنت‌هایشان پیدا کنند و دچار فروپاشی روانی نشوند. * ۴. تفاوت در «احساس تعلق»* تاب‌آوری در زمان جنگ مستقیماً با «احساس مالکیت بر سرزمین» در ارتباط است. کسی که می‌داند اجدادش هزاران سال در این خاک رنج برده و شادی کرده‌اند، نگاهش به وطن با کسی که صرفاً برای رفاه یا به دلایل موقت در یک جغرافیا ساکن شده، کاملاً متفاوت است. در جوامع بی‌ریشه، با اولین نشانه‌های خطر جدی، مهاجرت معکوس و فروپاشی انسجام داخلی به سرعت رخ می‌دهد چون «ریشه‌ای» وجود ندارد که آن‌ها را به آن خاک زنجیر کند. به زبان ساده، *تاب‌آوری ایرانی* محصول یک «استمرار تاریخی» است. ما یاد گرفته‌ایم که چطور در سخت‌ترین زمستان‌ها، جوانه‌های بهار را حفظ کنیم.

❌ گوش کنید جیگرتون حال بیاد... 🔻آنچه ما داریم هیچ‌ یک از قدرت‌های عظیم جهانی ندارند... 👈🏻عصای موسی در اختیار ماست...آتش بر ما بَردُ و سَلام است... ملت ما خدا دارد...صبر و توکل دارد...

همه چی دود شد رفت هوااااا😊 🔻پیش‌بینی امام شهید انقلاب که کاملاً محقق شد...

✅ کنایه‌های سنگین مجری تلویزیون به سلبریتی‌ها 🔸 قهرمان ایران، ماست‌بندی است که مغازه‌اش را باز نگه داشت. 🔸 «میناب تسلیت» بدون نام بردن از قاتل، هیچ ارزشی ندارد.

ارتباط تاب‌آوری یک ملت با ریشه‌ی وجودی‌اش اگر بخواهیم بررسی کنیم که چطور یک ملت در طول هزاره‌ها، علیرغم هجوم‌ها، قحطی‌ها و جنگ‌های ویرانگر، همچنان «خودش» باقی می‌ماند، باید به چند ستون اصلی نگاه کنیم: ۱. حافظه جمعی و کهن‌الگوها وقتی ملتی پیشینه‌ای چندهزارساله دارد، در ناخودآگاه جمعی‌اش تجربه‌ی «عبور از بحران» ثبت شده است. برای ایرانیان، مفاهیمی مثل «نوروز» یا اسطوره‌هایی مثل «کاوه آهنگر» و «آرش کمانگیر» صرفاً داستان نیستند؛ این‌ها همچون روشی برای بقا هستند. این حافظه تاریخی به مردم می‌گوید: «ما پیش از این هم روزهای سخت‌تر را دیده‌ایم و ایستاده‌ایم.» این حس تداوم، اضطرابِ ناشی از فروپاشی را در زمان جنگ یا بحران کاهش می‌دهد. ۲. ریشه‌داری فرهنگی و پیوند با خاک هویت ملی وقتی بر بستر یک فرهنگ غنی و کهن (مثل ادبیات، معماری و آداب و رسوم) بنا شده باشد، مثل ریشه‌های عمیق یک درخت عمل می‌کند. در جوامعی که این ریشه را ندارند یا هویتشان صرفاً بر اساس منافع سیاسی یا ایدئولوژی‌های کوتاه‌مدت شکل گرفته، در برابر طوفان‌های سهمگین بسیار آسیب‌پذیرترند. در واقع، «اصالت» نوعی چسب اجتماعی ایجاد می‌کند که در لحظات بحرانی، افراد را به جای فرار، به «حفاظت از میراث مشترک» وا می‌دارد. ۳. مفهوم «ایرانیت» به مثابه یک دژ جامعه‌شناسان معتقدند ایران یکی از معدود تمدن‌هایی است که «فرهنگ» آن قوی‌تر از عناصر دیگر آن بوده است. یعنی حتی وقتی ساختار سیاسی در اثر جنگ فروپاشیده، فرهنگ ایرانی (زبان، اخلاق و رسوم) توانسته مهاجمان را در خود حل کند یا آن‌ها را به زانو درآورد. این «انعطاف‌پذیریِ فعال» باعث می‌شود که مردم در سخت‌ترین شرایط، معنای زندگی را در پیوندهای خانوادگی و سنت‌هایشان پیدا کنند و دچار فروپاشی روانی نشوند. ۴. تفاوت در «احساس تعلق» تاب‌آوری در زمان جنگ مستقیماً با «احساس مالکیت بر سرزمین» در ارتباط است. کسی که می‌داند اجدادش هزاران سال در این خاک رنج برده و شادی کرده‌اند، نگاهش به وطن با کسی که صرفاً برای رفاه یا به دلایل موقت در یک جغرافیا ساکن شده، کاملاً متفاوت است. در جوامع بی‌ریشه، با اولین نشانه‌های خطر جدی، مهاجرت معکوس و فروپاشی انسجام داخلی به سرعت رخ می‌دهد چون «ریشه‌ای» وجود ندارد که آن‌ها را به آن خاک زنجیر کند. به زبان ساده، تاب‌آوری ایرانی محصول یک «استمرار تاریخی» است. ما یاد گرفته‌ایم که چطور در سخت‌ترین زمستان‌ها، جوانه‌های بهار را حفظ کنیم.

سلام طاعاتتون قبول حق حالا که سربازهای اسلام و بخصوص بچه های هوا و فضا و موشکی دارن دشمن را می کوبن ما هم ساکت ننشینیم حتی خانم ها در خونه ها هم ظرف شستن و کار خونه رو ول کنن بشینن به دعا، ملت ما همیشه معجزه ی دعا را دیده هر طوری میتونید سد نور ایجاد کنید والله تاثیر قوی و عجیبی داره شاید مهم ترین وظیفه همه ما در این شرایط که نمیتونیم در خط مقدم باشیم حضور در اجتماعات و دعا و توسل است یارگیری کنین برای زدن موشکهامون... سلاح ما حضور در خیابان و مساجد و توسل و دعاست! دعا و حضور را کم نبینین خدایی نکرده! از تمام موشکهای عالم قوی تره! پس همه باهم این روزها سوره فتح دعای چهاردهم صحیفه دعای فرج نشر حداکثری

🔷توصیه رهبر شهید انقلاب به قرائت سوره فتح، دعای ۱۴ صحیفه سجادیه و دعای توسل برای پیروزی جبهه مقاومت