من معتقدم خدا انقدر مهربونه، که هر کس آرزوی چیزی رو داشته باشه که مورد رضایت خداست، خدا بالاخره تو همین دنیا آرزوش رو برآورده میکنه و نمیذاره آرزوش به دلش بمونه.
یچیزی بهتون بگم تا عمر دارید دعام کنید:
هروقت خواستی حقیقت یه آدمی رو بشناسی، از دوستاش بشناس.
نگو این فرق داره، این خوبه، این استثناست.
آدما ناخودآگاه شبیه آدمای اطرافشون میشن. بینهایت از همین استثنائات دیدم که در نهایت مشخص شد دقیقا مثل دوستاشونن.
دیدید یه وقتایی کوچکترین چیزایی که قبلا اصلا درحدی نبودن که حتی یذره هم ناراحتتون کنن، خوره ذهنتون میشن و تا چند روز فکرتونو درگیر میکنن؟
اینجور وقتا بنظر میاد که یه لوله ای توی ذهنمون بوده که اتفاقات رو خودکار یا به دستور خودمون میریخته آشغالی، اما ناگهان مسدود شده.
هیکاری میگفت:
«ممکنه که یه روز یه مسئله نسبتا بزرگ پیش اومده باشه، که نیاز به یکم تحلیل و حل و فصل داشته؛ اما به هر دلیلی شاید چون ناخوشایند بوده تصمیم گرفتی اونو بندازی تو آشغالی. اما اون خیلی بزرگ بوده و نباید نادیده گرفته میشده، برای همین راهو مسدود کرده.
و الان هرچی سعی میکنی مسائل کوچیک تر رو بندازی آشغالی بخاطر اینکه قبلا یه مسئله بزرگتر به خوبی حل نشده راه برای اونا هم مسدود مونده.»
اگه با یکی دو بار افتادن تسلیم نشی، یه روز مثل اون بادبادک میتونی پرواز کنی.
↝#ScreenShots