این‌ها رو که می‌نویسم اول باید تو صورت خودم بخوره.

سر تا پای سراشیب پر از این حرف‌هاست حتما نگاه کنید. بلکه اثر نفس من تو کلامو کم کنه ..

مامانم می‌گه می‌رسی به شرطی که پاشی ‌

از غم پر می‌شم. فکر نمی‌کنم چیزی برای ترسیدن وجود داشته باشه؛ جز خودم، جز خودم، جز خودم ..

۵ تا دختر. دور میدون. شب. امیدوارم نتیجه رضایت‌بخش باشه

آدم تو این شرایط کارایی می‌کنه که قبلا با خودش می‌گفت: کی؟ من؟

از پیوستن آدما بهمون راضی‌ام. هر چی شب‌تر می‌شه، این‌جا شلوغ‌تر می‌شه.

بعضی‌ها تلاش کردن که جور بقیه رو بکشن. دیگه جای عکس و پرچمی نمونده حیف که هر کس جای خودشه ..

قرار گذاشته بودم، بیرون که می‌رم نمادی همراهم باشه؛ پرچمی، سربندی. امشب دومین باری بود که چیزی که مال خودم بودو می‌بخشیدم .. خانمه خیلی دنبال پرچم بود، نداشتیم. بهم گفت حداقل مچ‌بند ایران‌ِ‌تو بده. گفتم مال خودمه، ولی برای شما .. ‌

‍ ‍

باید مرز بین زندگی عادی و غیر عادی رو پیدا کرد. باید فهمید کجا لازمه جنگی بود و کجا اتفاقا درسته رها کرد و به چیزهای دیگه پرداخت. اینم بخشی از جنگه جنگ‌ یعنی فهمیدن. جنگ‌‌ یعنی کار درست. جنگ یعنی اولویت.