یک نفر اینجا دلش تنگ است، باور می کنی؟ یک گذر بر قلب او، یکبار دیگر می کنی؟ یک نفر دارد، هوای پر کشیدن، در دلت یک سفر، شهباز من، با این کبوتر می کنی؟ ماه من، چشمان زیبایت، مرا دیوانه کرد با من دیوانه، ای زیبای من، سر می کنی؟ گل بده در باغ دل، تا جان دهم در پای تو گل بده، کاشانه ی دل را، معطر می کنی ساعتی پیشم نشین، من خسته ام از زندگی خستگی را از تنم، با بوسه ای در می کنی؟

نه حرف عشق با کسی بزن نه لاف جنون که هر کجا خبری هست ادعایی نیست ..

هجومِ خاطرہ ها ، بغض ، گریه ، دلتنگی چه چیزها كه به همراه خویش شب دارد ..

مست رویت بودم از اغواگری ها بیشتر میبرند عقل ‌، از سرم مو فرفری ها بیشتر . .

در شهر به دیوانگی انگشت نماییم ؛ رسوای جهان ساخت تمنای تو ما را ‌..

گر نیمه شبی مست به آغوش من افتد؛ چنان به لبش بوسه زنم کز سخن افتد.

غلط است هر که گوید دل به دل راه دارد، دل من ز غصه خون شد دل تو خبر ندارد..

ساحل، جوابِ سرزنشِ موج را نداد گاهی فقط سکوت ، سزای سبک‌سری‌ست ..

ای موذن بعد اتمام اذانت جان من ، اندکی هم با همان سوز و نوا از آن بگو .

در دلم خواستنِ مرگِ کسی نیست ولی کاش هرکس به تو دل بست ، بیاید خبرش ‌..

گاهٔ به سوي شما و گاهٔ به سوي گناه این پاي بی ثبات ، بدردم نمی‌خورد .

گفتی:بگو که با که خوشی در نبودِ من ؟ گفتم:کسی به جز تو ندارم ؛ حسودِ من !