برایـش شعر خواندم گوش کرد ُ بی‌تفاوت گفت ، کتابـَش کن ك بفروشی درآمد زاست اشعارت !

ارث من از حضرت آدم فقط این نکته بود هر چه را معشوقه خواهد، گور بابای بهشت .

مادرم می‌گفت بنشین بر سر درس و کتاب ، او نمی‌دانست ما طُلاب چشمان تو ایم .

بس ك دارم دوستت خود را به بیماری زدم ، چون ك از آداب ِزیبای ِعیادت بـوسـه است .

‌ من را نکشان به سمتِ لبهای خودت برگرد برو بخواب در جایِ خودت ، می‌خواهی اگر ببوسمت حرفی نیست اما همه‌ی عواقبش پایِ خودت .

‌ فاز مثبت می‌دهد معشوقه‌ای که مذهبی‌ست هم خدا داری و هم خرما ، عجب حالی شود .

‌ اگر گناه ، بوسه بر لبهای توست! من از همان نگاهِ نخست گناهکارم .

چه کسي گفت که مستي فقط از جام شراب است ؟ من ز میخانه‌ي چشمان تو هر لحظه خرابم ..

در دو چال گونه ات دنیای من جا میشود، عاشق دنیای خویشم لحظه ی خندیدنت؛

کودکی بودم که مسحور از تماشا می‌دوید گاه اگر در راه دستت را رها کردم ببخش . .

شده دل‌تنگِ کسی باشی و از شدتِ حزن وحشی و هار شوی، پاچه بگیری همه را ؟

در مذهب ما شراب حرام است دلبر ، ز غم دوری تو نوشابه مینوشم دگر ..