تو وفا با دگران کن که من سوخته دل زنده از بهر همینم که جفای تو کشم ..

گرچه میدانم نمی‌آیی، ولی هردم ز شوق سوی در می‌آیم و هردم نگاهیی میکنم ..

درد دل با کس نگفتم درد من گفتن نداشت خنده بر لب میزدم هر چند که خندیدن نداشت ..

دیدمش ؛ گفتم منم ! نشناخت او ..

حال من فحش رکیکی‌ست که گفتند ولی، لاجرم ناشنوا بود و ‌نفهمید مرا .

سخن‌ها از وفا می‌گفتی و جور و جفا کردی به ما دیدی چه‌ها می‌گفتی و آخر چه‌ها کردی؟ .

پیداست از گلاب سرشکنم که من چو گل، یک روز خنده کردم و عمری گریستم..

گیرم‌ که هزاران غزل از هجر نوشتیم ؛ جرئت که نداریم به دلدار بگوییم . .

دستور جنون داد و به یکباره بهم ریخت ، چشمان تو افکار مرتب شده‌ام را .

شدم از درس گریزان و به عشقت مشغول .. بین این دو چه کنم ، نقطه‌ی پیوند نبود مدرسه جای کسی بود که یک دغدغه داشت جای آن ها که به دنبال تو بودند نبود !

مرا تا جان بُوَد جانان تو باشی ‌؛ ز جان خوش‌تر چه باشد آن تو باشی ‌..

کار عشق است نماز من اگر کامل نیست آخر آنگاه که در یاد توام در سفرم . .