پیداست از گلاب سرشکنم که من چو گل، یک روز خنده کردم و عمری گریستم..

گیرم‌ که هزاران غزل از هجر نوشتیم ؛ جرئت که نداریم به دلدار بگوییم . .

دستور جنون داد و به یکباره بهم ریخت ، چشمان تو افکار مرتب شده‌ام را .

شدم از درس گریزان و به عشقت مشغول .. بین این دو چه کنم ، نقطه‌ی پیوند نبود مدرسه جای کسی بود که یک دغدغه داشت جای آن ها که به دنبال تو بودند نبود !

مرا تا جان بُوَد جانان تو باشی ‌؛ ز جان خوش‌تر چه باشد آن تو باشی ‌..

کار عشق است نماز من اگر کامل نیست آخر آنگاه که در یاد توام در سفرم . .

بر روی فرش مسجد و در فکر موی تو بیچاره آن که به ما گفت التماس دعا ..

من که به فکرِ عاشقی کردن نبودم! انگشترم، انگشترش را دوست دارد.

علما هم ز نگاهت دلشان میلرزد منِ بیچاره که یک حوزویِ سطحِ یکم..!

لذت وصل نداند مگر آن سوخته دلی که پس از دوری بسیار به یاری برسد .

دنیا ز خاك پایِ علی پا گرفت و بعد .. فرزند او برای خودش یک کفن نبُرد !

سر سلسله‌ی مسیحیان هم می‌گفت : ایوان ِنجف عجب صفایی دارد ‌!