🎥قصه کارخانه توپ سازی امیرکبیر 🔹امیرکبیر می خواست کارخانه توپ سازی بسازد تا ایران از نظر قدرت نظامی تقویت شود! شایعه کردند مردم گرسنه هستند و امیرکبیر دنبال جنگ راه انداختن. (یعنی دوقطبی نان و جنگ برای عوام) 🔸 هرجا هرکس فقیری میدیدند به کارخانه توپ امیرکبیر فحش می داد! 🔸امیرکبیر دستور داده بود توپ هایی بسازند که حتی در بارندگی نیز شلیک کند. همین طور توپ هایی بسازند که برخلاف توپ های انگلیسی و روسی، لوله شان یکپارچه ریخته شود تا محکم باشند و شلیک دقیق تر و سنگین تری داشته باشند. در قهوه خانه ها و شیره‌کش‌خانه ها،بساط تمسخر و طنزها ساختند. ♦️کاری کردند که شاه (که علاقه‌ی زیادی به امیرکبیر داشت) ؛ با دست خودش حکم قتل‌ش را امضاء کرد!! بعداز شهادت امیرکبیر ، انگلیس ، بوشهر و خارک را تصرف کرد تا ایران استقلال هرات و افغانستان را قبول کند. با قرارداد پاریس ، آنهارا از ایران جدا کردند. نتیجه مردم گرسنه تر شدند چرا؟ چون هرات دریچه تجارت ایران با خاور دور بود.(وسرچشمه گندم سیستان) و بعد قحطی بزرگ معروف... به همین سادگی !! 🔺با قتل امیرکبیر کارخانه به ثمر رسیده نافرجام ماند و تمام کارگران و صنعتگران آموزش دیده، توسط میرزا آقاخان نوری، اخراج شدند! ♦️تیغ دوقطبی نان و جنگ هنوز می‌تواند امیرکبیرها نابود کند. ♦️چندبار از این حربه دشمنان مکررا زخم خوردیم. هنوز هم این شیوه استعمار جواب میدهد؟🤔 ♦️حافظه تاریخی ملتها ضعیف است پس باید مکرر تاریخ میهن را مرور کنیم. ـــــــــــــــــــــــ 🚨پایگاه خبری #پاسدار_نیوز 💠 @passdar ble.ir/join/NmFlMmNkMW

گزارش !... 🌤⛈❄️☀️ ✍🏼جواد محدثی 🌩آب و هوای کشور، نامناسب است . ریزگرد های دروغ و تهمت و شایعه، سبب کاهش دید شده است . تابلوهای راهنما را جابه‌جا کرده اند و مردم را به بیراهه می فرستند . 🌨دریای ارز و دلار،موّاج است و غیر قابل اطمینان. ذخیرۂ آب و آبرو در پشت سدّ بعضی مسئولان به کمترین میزان رسیده، و بیشترین گزارشها از بارش فساد و تبعیض و گناه،از مناطق مرکزی و شمال و سواحل و جنگلهاست . نزولات بانکی، موجب آب گرفتگی در مسیرهای تولید شده است. هوای آلوده هم، تنفس را برای افراد سالم مشکل ساخته است. ❄️تردد در بزرگراه «تقوا» به کندی صورت می گیرد و گذرگاههای ایمان، لغزنده است. با ریزش بهمن های تزویر، راه صداقت و صراحت ،مسدود شده و افراد عجول، از مسیرهای قابل دسترسی دیگری مثل: پارتی، رانت، توصیه و تملّق به مقصد و مقصود می رسند. ☀️گرمترین نقطه، «بازار شایعات» و جزایر سه گانه «طمع» ،« تزویر » و« تکاثر » است . زباله های «فساد اداری» مشام همه را می آزارد، ساخت و ساز های غیر مجاز روی «گسل نفاق»، بالأخره روزی نشست خواهد کرد . «زمستان تخریب» می گذرد، ولی رو سیاهی برای ذغال های حزبی و جناحی و باندی می ماند! 🌦جادۂ انقلاب، بن بست نیست ، کف ها و زباله ها مثل چهار دهه گذشته از بین خواهد رفت. حفظ محیط زیست انقلاب، وظیفه همه است. «عطر خدمت خالصانه» مشام جان را معطّر می کند. ما امیدواریم، و ... انسان به «امید» زنده است.

🔺چه کسی برنده شد؟ 🔹رضا صارمی/ دکترای امنیت ملی 🖊گروه پرونده 📝 «ایلان ماسک» مالک شبکه اجتماعی «ایکس» که ترامپ وعده داده در دولت او حضور خواهد داشت، گفت: «هریس در مناظره از انتظارات خیلی از مردم فراتر رفت». در یک نظرسنجی شبکه «CNN» ۶۳ درصد، کاملا هریس را برنده مناظره دانستند؛ ولی در نظرسنجی دیگر همین شبکه که به دموکرات‎ها نزدیک است، ۵۵‎درصد سؤال‌شوندگان می‎گویند، ترامپ بهتر از کاملا هریس اقتصاد را اداره می‎کند. 📎 در سایت هفته نامه متن کامل را بخوانید 📥 پی دی اف این شماره را دریافت کنید @ssweekly

☑️در پایان مراسم دیدار ورزشکارران بازی‌های المپیک و پارالمپیک با رهبرانقلاب، آنها از رهبری درخواست عکس یادگاری کردند، رهبر انقلاب در اقدامی جالب برای ثبت عکس یادگاری به میان آنها رفت و این عکس یادگاری با آنها ثبت شد. @ssweekly

🔸خسروپناه، خانم بدپوشش و رییس جمهور با هم علیه حجاب نقش بازی کردند 🔺️این خانم بدپوششِ هنرپیشه‌ای که امروز نفس زنان در مصاحبه مطبوعاتی رییس جمهور جلوی دوربین درباره "گشت موهوم ارشاد" نقش بازی کرد و جناب پزشکیان هم بجای نگهداشتِ حرمتِ پوشش انسانی، مثل همبازیِ خانم هنرپیشه جواب او را داد؛ نتیجه همان دیالوگی است که پریروز آقای خسروپناه درباره "حجابِ ونی" نوشته و گفته بود!! 🔺️خسرو پناه و خانم خبرنگار بدحجاب و رئیس جمهور از پریروز تا امروز باهم علیه حجاب نقش بازی کردند خواسته یا ناخواسته! 🔺️آقای خسروپناه! آقای پزشکیان و خانم هنرپیشه‌ی جلسه مطبوعاتی! پوششِ انسانی فتوای خِرد است و صفت ممیزه‌ی تمدن ۷۰۰۰ ساله ایران است و ربطی به جمهوری اسلامی ندارد؛ مربوط به جمهوریِ انسانِ خردمند است؛ سخنان امروز شما بی شک به هرج و مرج جنسی در ایران دامن خواهد زد و ملت مسلمان ایران سخنان امروزتان را هرگز نخواهد بخشید؛ بیایید مثل حاج قاسم مرد باشید و همانطور که از خانواده خود مقابل هرج و مرج برهنگی مراقبت می‌کنید برای دختران و پسران و بانوان میهن هم مقابل پروژه‌ی عریانیزاسیونِ ساخته و پرداخته بهائیت دل بسوزانید و آنها را در بازار و خیابان و پاساژ و دانشگاه تنها نگذارید! 🖊دکتر مجتبی زارعی؛ عضو کمیسیون امنیت ملّی و سیاست خارجی 📡 @Quds_Sepah

🔻آیت‌الله خامنه‌ای، مقصر است؟ 🖊مهدی جمشیدی ۱. روی سخن این یادداشت با آقای زیدآبادی نیست. ایشان به دلیل صداقت و بساطتی که دارد، بی‌احتیاطی کرده و نظر قلبی و ناگفته‌اش را بازگفته و تصریح کرده که فتنۀ سال هشتادوهشت را آیت‌الله خامنه‌ای به فتنه تبدیل کرد؛ وگرنه تودۀ مردم به دنبال یک اعتراضِ سیاسیِ ساده به نتیجۀ انتخابات بودند، و آیت‌الله خامنه‌ای را نیز نیروهای امنیتیِ فرصت‌طلب فریفتند و از کاه، کوه ساختند و یک مسألۀ عادی را به یک شکاف اجتماعی تبدیل کردند. این نظر، تفسیر جریان «اصلاحات» و «اعتدال» از فتنۀ سال هشتادوهشت است و خاص آقای زیدآبادی نیست، و اگر جز این بود، اندک موضعی در نقد و نفی فتنه می‌داشتند و از آنچه که کردند، عذر می‌خواستند. نه هاشمی‌رفسنجانی و نه خاتمی، هیچ‌یک عذر نخواستند؛ چه رسد به موسوی و کروبی. همگی معتقدند که در سال هشتادوهشت، درست عمل کردند و این آیت‌الله خامنه‌ای بود که با معترضان – و به تعبیر ما، فتنه‌گران و اغفال‌شدگان – مدارا نکرد. حتی کسی‌که هم‌اکنون بر جایگاه ریاست‌جمهوری نشسته نیز، هیچ سخنی در برابر فتنه نگفته و از مواضع دیگرش، روشن است که با فتنه، هم‌داستان است؛ چنان‌که با خاتمی، نشست‌وبرخاست دارد و او را می‌ستاید. سخنی که آقای زیدآبادی در اثر ساده‌دلی بر زبان جاری ساخته، حرف مکتومِ قطعیِ همۀ اینان است و چه‌بسا اگر در موقعیّتی، دوباره بتوانند بخشی از جامعه را برانگیخته کنند و نظام را در تنگنا قرار بدهند، تعارفی با آیت‌الله خامنه‌ای نخواهند داشت و دوباره بر ایشان خواهند شورید. رسم و قاعدۀ سیاستِ ماکیاولیستی همین است که با «صداقت» و «اخلاق»، بیگانه است و سودایی جز «قدرت» ندارد. ۲. حدود پانزه سال از فتنۀ سال هشتادوهشت گذشته است و اینک می‌شنویم که آیت‌الله خامنه‌ای، مقصر و متهم آن ماجرا بوده است. هنوز نسلی که فتنه را به چشم خویش دیده، در صحنه است و روایت مستقیم دارد. نگارندۀ این سطور در وقایع فتنه، حضور خیابانی داشت و از نزدیک، آنچه را که رخ داد، مشاهده کرد و شناختنش از آن، بی‌واسطه و عینی است. بااین‌حال، واقعیّت‌ها این‌چنین «جابجا» و «وارونه» می‌شود و شاکی، متهم معرفی می‌گردد. فتنه‌ای که به تعبیر آیت‌الله خامنه‌ای، «دیرینه» و «پیچیده» و «مهلک» بود، در روایت لیبرال‌های شبه‌مذهبی، آن‌چنان وارونه می‌شود که به اعتراضِ سیاسیِ عادی، فروکاهیده می‌شود، درحالی‌که می‌دانیم انتخابات، فقط یک بهانۀ سیاسی برای «استحالۀ انقلاب» و «معارضه با شخص رهبر انقلاب» بود. آن معمّمی که دیروز، مارکسیست بود و بعدها لیبرال شد و در هستۀ سخت جریان اصلاحات قرار گرفت، تصریح کرد که باید آقای خامنه‌ای را از کرسی قدرت به زیر بکِشیم. مسألۀ اینان، «سبک حکمرانیِ آیت‌الله خامنه‌ای» بود و هست و خواهد بود؛ اینان نمی‌توانند تعهد و تقیّد آیت‌الله خامنه‌ای را نسبت به «ایدئولوژی انقلابی» تحمّل کنند و معتقد به چرخش از «انقلاب» به «نظام» هستند. تنها کسی‌که سرسختانه و تمام‌عیار در برابر دو جریان اصلاحات و اعتدال ایستاد و در برابر عادی‌سازی و استحاله‌گری‌شان مقاومت کرد، آیت‌الله خامنه‌ای بود. ازاین‌رو، تلاش داشتند که در فتنۀ سال هشتادوهشت، در لفافۀ اعتراض به نتیجۀ انتخابات، قدرت ایشان را تضعیف و زمینه را برای زوال ولایت‌فقیه یا شورایی‌سازی آن فراهم نمایند. مسأله، به‌هیچ‌رو فروتر و کمتر از این نبود. تدبیر آیت‌الله خامنه‌ای، موافق طبع و تمایل اینان نیست و از این جهت، در رنج و عذاب هستند و می‌خواهند سنگر ولایت‌فقیه را فتح کنند. به‌روشنی نیز می‌دانند تا هنگامی‌که آیت‌الله خامنه‌ای در قدرت است، دچار امتناع و فروبستگی خواهند بود و هیچ‌ چاره‌ای جز دراز کردنِ دست تصرّف و تعدّی به سوی نظم ولایی ندارند. ۳. همۀ شواهد حاکی از آن است که فتنه، از پیش ‌طراحی‌شده بود؛ ماه‌ها قبل، کمیتۀ صیانت از آراء راه‌اندازی شد و در سلامت انتخاباتی که هنوز برگزار نشده بود، تردیدافکنی گردید و در نهایت نیز نتوانستند در برابر قانون و محکمه، هیچ‌یک از ادعاهای خویش را اثبات کنند. انتخابات سال هشتادوهشت، درست بود و هیچ تقلبی در میان نبود؛ اصحاب فتنه نیز می‌دانستند، اما عامدانه و آگاهانه، به جانِ ذهنیّت تودۀ مردم افتادند و بدبینی آفریدند و تحریک و تهییج کردند تا به‌واسطۀ ابطال نتیجۀ انتخابات، آیت‌الله خامنه‌ای را وادار به عقب‌نشینی و انفعال کنند. اگر آیت‌الله خامنه‎ای، تسلیم طغیان اینان می‌شد، به یک رهبرِ تضعیف‌شده تبدیل می‌گردید که به‌راحتی در محاصرۀ بیشتر و تنگ‌تر نیروهای سیاسیِ سکولار قرار می‌گرفت و چندی بعد نیز باید قدرت را به آنها واگذار می‌کرد تا لیبرالیسم، جایگزین ایدئولوژی انقلابی بشود. حماقت و سفاهت موسوی به کنار، اما به‌راستی، چرا بقیۀ اصحاب فتنه با وجود اطلاع از ناممکن‌بودن تقلب در انتخابات، شوریدند و در جامعه، فتنه‌گری کردند؟! https://eitaa.com/mahdi_jamshidi60

از اینکه دو روز پیش ایران ایر مجدد تحریم شده تعجب نکنید آنکه اسرار هویدا میکرد دوباره برگشته... میگه اینا هیچوقت پخش نمیشه دیگه... #ظریف_ورشکسته_دیپلماسی

🔻حجاب و قدرت سیاسی -۲ تکنوکرات‌های دولتی و مفهوم اعتدال 🖊مهدی جمشیدی ۱. باید مسألۀ حجاب را به قدرت سیاسی ارجاع داد و مراد از قدرت سیاسی، دولت‌هایی هستند که در دهه‌های گذشته، سیاست‌های فرهنگیِ خود را به اجرا نهادند. چه از لحاظ ایجابی و چه از لحاظ سلبی، حجاب از سوی این دولت‌ها، ضربه‌های جبران‌ناپذیر خورده و وضع امروز، حاصل اهمال‌ها و انحراف‌های دیروز است. در هر دولتی، مفهومی مطرح شد و در سایۀ آن مفهوم، مسألۀ حجاب نیز صورت‌بندی شد. ازاین‌رو، باید به گذشتۀ دولتی و مفاهیمی که هر یک در عرصۀ عمومی مطرح کردند رجوع کرد و ریشه‌ها و سرچشمه‌های چالش را شناسایی نمود. در دولت سازندگی، هاشمی‌رفسنجانی از آغاز، مفهوم «اعتدال» را بیان کرد و بر روی آن اصرار ورزید. مقصود او از اعتدال، موقعیّتی در میانۀ دو جریان سیاسیِ آن روز بود. او می‌خواست از طریق تلفیق و ترکیب، سیاستِ خاصِ خویش را صورت‌بندی کند و این منطق را در همۀ زمینه‌های حکمرانی به کار گرفت. افزون بر این‌که فرهنگ برای او، هیچ منزلتی نداشت و اقتصاد و توسعۀ اقتصادی، همۀ ذهن او را به تسخیر درآورده بود، روحیۀ «عمل‌گراییِ» دیرینه‌اش سبب شده بود که ارزش‌ها در منطق او، صوری و بی‌خاصیّت و تزیینی باشند. او به‌راستی، یک روحانی عمل‌گرا بود که اصول و قواعد مشخصی نداشت. وی به‌شدّت، «اقتضایی» و «موقعیّتی» می‌اندیشید و رفتار می‌کرد و دربارۀ فرهنگ و از جمله حجاب نیز، می‌کوشید در میانه بنشیند و از خود، چهره‌ای که در ذیل گفتمان تهاجم فرهنگی قرار می‌گیرد، نسازد. ۲. اسلام‌شناسیِ هاشمی‌رفسنجانی، لغزنده و سیّال بود و وضع کنونی و شرایط حاکم، روایت وی را از اسلام تعیین می‌کردند. او همه‌چیز را به «شرایط» و «موقعیّت»، ارجاع می‌داد و اسلام را در چهارچوب پسند اجتماعی، تفسیر می‌کرد. روشن بود که برای وی، «قدرت» یک بنیان تعیین‌کننده است و هیچ امری نباید به گونه‌ای تعریف شود که تداوم قدرت را با دشواری روبرو سازد. باید با شرایط ساخت و ارزش‌ها را متناسب با آنها خوانش کرد؛ اگر روزی جامعه، مایل به ارزش‌ها بود و آنها را طلبید، باید همراهی کرد، و اگر روزی نیز، بخش‌های مهمی از جامعه، تجدّد را بر تدیّن ترجیح ‌دادند، نباید اصرار و حسّاسیّت ورزید، بلکه باید تفسیری از ارزش‌ها ارائه کرد که با گرایش جامعه، سازگار باشد. مقصود وی از اعتدال نیز در حقیقت، همین عمل‌گراییِ موقعیّت‌زده بود که ارزش‌ها را برای تداوم قدرت، می‌فرسود و به حاشیه می‌راند. او بر اساس «میل» و «ارادۀ» خویش، برای همه‌چیز، دو حد افراط و تفریط تعیین می‌کرد و آن‌گاه میان این دو حد، یک نقطۀ میانی در نظر می‌گرفت و خود را ساکن این نقطه معرفی می‌کرد. به‌این‌ترتیب، هر دو جریان مقابل خویش را ملامت و نفی می‌کرد و خود را مدار و محور عقلانیّت وانمود می‌کرد. این در حالی بود که «حد وسط»‌های او، دلخواهانه و سلیقه‌ای بودند و پیوستاری که او تعریف کرده بود، بین‌الاذهانی نبود. او پس از استقرار اصلاح‌طلبان، بسیار بیشتر از گذشته دریافت که باید در ارزش‌های اسلامی و انقلابی، تجدیدنظر کند تا بتواند بدنۀ اجتماعی به دست آورد و به قدرت خویش، استمرار ببخشد. اگر آنچه وی می‌خواست در حوزۀ فرهنگ رخ می‌داد، نتیجۀ مستقیم آن، رقم‌خوردن ترمیدور فرهنگی بود. ۳. شانزده سال پس از دولت سازندگی، حسن روحانی که مطیع و تابع هاشمی‌رفسنجانی بود و به سبب ماهیّت تکنوکراتیکش، جزو اصحاب اصلی هاشمی‌رفسنجانی به شمار می‌آمد، قدرت را به دست گرفت و همان اندیشۀ هاشمی‌رفسنجانی را تکرار کرد؛ او از «اعتدال» سخن گفت و برای مسأله‌ها، دو حد افراط و تفریط ساخت و نقطۀ بینابینی را معقول و موجّه جلوه داد. در نظر او نیز، فرهنگ امر حاشیه‌ای و فرعی بود که باید به خدمتِ قدرت سیاسی گمارده شود و از آن در راستای تثبیت قدرت، استفاده شود. او چونان هاشمی‌رفسنجانی، هرگز شخصیّتی فرهنگی نبود و تنها درکی که از فرهنگ داشت، این بود که باید از امیال تجدّدی در جامعه، اهرمی برای فشار سیاسی بسازد و قدرت خود را محکم گرداند. تکنوکرات‌ها در طول شانزده سال حاکمیّت خویش، هرچه توانستند در جهت مقتضیات عالَم تجدّد پیش رفتند و جامعه را از لحاظ هویّتی، به آن وابسته و شیفته کردند. بااین‌حال، اعتدال، هرگز به یک «نظریه» تبدیل نشد و راه به عرصۀ معرفت نبرد، جز این‌که بهانه و توجیهی برای ولنگاری بیشتر در سیاست فرهنگی را فراهم کرد و جامعه را به آغوش تجدّد فرهنگی افکند. گذشته از سیاست فرهنگیِ عمل‌گرایانه و شبه‌لیبرالی این دو دولت، اشرافی‌گری آنها و مفاسدی که در درون‌شان شکل گرفت، خسارت‌های فراوانی به فرهنگ وارد کرد و بدبینی‌ها و فاصله‌ها و گسست‌های متعدّدی آفرید. https://eitaa.com/mahdi_jamshidi60