خسته‌ام و درمانده.

کاش میشد م‌پ و ع‌ع رو انداخت تو چرخ گوشت صنعتی.

بند بند وجودم درد می‌کنه.

کاش تو جنگ دوازده روزه میمردم.

موقع تاریخ خوندن شده تا حالا با خودتون فکر کنید ″وای، مردم چطوری زندگی کردن، چطوری تحمل کردن!″ ؟ پنجاه سال بعد همینو با شدت بیشتر در مورد ما میگن.

″ما مذاکراتمون همیشه نتیجه محور بوده!″ جوک نبود دوستان. افاضه جناب بقایی بود. ولی شما بخندین، بخندین، زیاد بخندین.

اسلام دستمو بسته، نوشابه میخورم و به زندگی فوش میدم.

اللهم عجل لولیک الفرج..

-

استرس و فشار دیگه روم نیست. تومه تومه اون ته ته.

آدمایی که حامی دارن، آدمایی که تنها دغدغه زندگیشون این بوده که چرا نوزده و هفتاد و پنج شدن، آدمایی که موقعیت دارن مکان دارن آرامش دارن، چطور می‌تونن به خودشون اجازه بدن بقیه رو قضاوت کنن؟ شاید اون موقع که تو داشتی آینده‌تو می‌ساختی و می‌رفتی جلو یکی فقط داشته تلاش میکرده که زنده بمونه. می‌فهمی؟ همین. فقط زنده بمونه.

از همتون متنفرم.