دیشب تمام صحنه‌های تلخ و دردناک زندگیم عین فیلم از جلو چشمم رد شد و تک‌تک سلول های وجودم تیر کشید. گذشتن از اون روزا کار هرکسی نبود. شاید یه روز یکی بفهمه برای من چطور گذشت، شاید بعدا، شاید هیچوقت.

*

عادی‌ترین بحث جدی منو نیوشا اینکه برای کشتن یه آدم شلیک به قلبش جذاب‌تره یا مغزش.

ولی من همیشه خودم خودم و به جایی می‌رسونم که هر چی دلشون خواست بهم بگن و منم با خودم تکرار کنم حقته. ولی واقعا حقمه؟ نمی‌دونم.

جفتمون اون چیزیو انتخاب کردیم که از دستش به ستوه اومدیم 🙏🏻 احساس و منطق

از اینکه مدام تو حالی باشم که بقیه بخوان مراعاتمو کنن بدم میاد. کاش یکم آدم شم.

حقیقتا و یقینا وقتی از خدا دور میشی برای دوباره نزدیک شدن بهش باید دلت بشکنه.

امروز کلش رو بیرون بودیم و به شدت خسته. وقتی رسیدیم خونه خواهرم پاشو کرد تو یه کفش و اصرار کرد که امشب بریم تجمع. محلش ندادیم که گریه کرد و گفت الا و بلا امشب می‌خوام برم. بالاخره رفتیم اونجا. چند دقیقه موندیم که من گفتم خستم بریم خونه. مامانم و خواهرم وایسادن و تقریبا ساعت ده و ده دقیقه بود که بازم گفتم بریم. بازم صبر کردن. همون موقع بود که خدام امام رضا پرچم حرمش‌و آوردن و من به پهنای صورت اشك : )))))))) امام رضا خودش مارو کشید، برد، و نگه داشت.. وقتی میگن باید بطلبه، یعنی همین : )))))) راستی، به یاد همتون بودم تو اون حال و هوا.

🎭

خندوندنش بیشتر از خندیدن خودم بهم کیف میده.

: ))))))