<

تو گل نخوای من برا کی گل بخرم خب؟

>

میدانی چرا گاها میشنوی که بعضی ها دلتنگ نشده اند تا بحال؟ مسئله باز هم بر می‌گردد به معشوق.... یا نه! شاید مشکل همان عاشق هایی با معشوقه ی دم‌دستی هستند... درست است! ارزش معشوق ،قیمت عاشقی را می‌سنجد... و هرچه معشوق محبوب‌تر و والانشین تر باشد ،عیار عاشق و عیار دلتنگی هایش بالاتر می‌رود. این چنین ،این افراد را با پوزخند رد میکنی.چرا که عاشقی را نفهمیدند و عاشقِ هیچ و پوچن. عاشقی که؛ شب ها از غم‌دوری و فراق چنان اشک بریزد که سیاهی شب را شسته و سپیده بدمَد به آسمان، عاشق است! چون دلتنگی را معنا کرده و چشم‌هایش شده تجلی دلتنگی و با اشک ،فریاد زده ناتوانی خودش را. این چنین است عاشق پیر می‌شود با عشق... و دلش تنگ یار.... حال؛ این گوی و این میدان. ببین دلت در عاشقی چقد می‌سوزد و آتش می‌گیرد...این سوختن عیار عاشقی ایست!

کشتی ما، شکسته، وا رفته.

قلب ما ترک میخوره! قلب شکستنی ایست! و حتی تیکه هاش ممکن‌ه بریزه زمین و دیگه نشه جمعش کرد...!

[

به دنبال معجزه. . .

]

_ شاید امروز برم از دست، پس چرا صدات میکنم نگام‌نمیکنی؟.

[بنده‌عَح‌هستم،بفرمائید!عح]