کاش یه‌بار هم بتونیم با قهوه‌هامون بشینیم روی یه نیمکتی، پله‌ای، صندلی‌ای چیزی، و توی سکوت کامل به اطراف نگاه کنیم و از آرامش اون لحظه‌ی باهم بودنمون نهایت استفاده و لذت رو ببریم...

شاید حالا بشه کمی نفس عمیق کشید...

مگر مرگ، قدمی مرا به تو نزدیک کند! #او

کاش وقتی فهمیدی به کسی نگی... به هیچ‌کس!

همون‌جور که من این‌همه سال نگفتم...

می‌گه که:

اینا همش تقصیر توعه!

حرف زیاده و تنفر بیشتر!

حالا که به اجبار دارم مغزم رو زیر و رو می‌کنم برای پیدا کردن خاطراتی ازت، چیزهایی یادم میاد که من رو به خنده می‌ندازه و حسرت نبودنت رو روی شونه‌هام بیشتر می‌کنه... حواست هست که می‌خوام تلاش کنم باهات زندگی کنم؟ #او

چرا بعضی روزها هی همه‌چیز دست به دست هم می‌دن تا تو توی افکارم پررنگ‌تر از قبل بشی؟ #او

ببخشید که نمی‌دونستم چیا کشیدی توی اون شرایط... #او

برای رسیدن به تو، مرگ را آرزو کردم!

أَیُمکِنُ أَنْ تَرجِعَ ؟( :