تغییر کرده‌ام؛ توی احساساتی که موقع سخن گفتن از تو بهم دست می‌دهد، قوی شده‌ام! #او

گویا معجزه‌ای رخ داده است! #او

فکر کنم مسئله مهم‌تری پیش اومده... نگران کننده‌تر از موضوع تو! #او

نیاز هست به یک نامه‌ی عذرخواهی/خداحافظی؛ برای دوستان. و بعد... خاموش کردن گوشی و رفتن. برای همیشه رفتن.

زندگی برای تو چه معنایی دارد؟

با اینکه رابطه‌م باهات بهتر شده... ولی هنوز هم نمی‌تونم صدات بزنم و موقع صحبت ازت، بغض توی چشم نیشتر می‌زنه و لرزه به صدام میوفته! #او

کاش همیشه پنهان بمانی! #او

غم پنهان و عجیب من... #او

واقعاً دلم نمی‌خواد راجع‌بهت با کسی صحبت کنم... #او

شاید ناراحت کننده باشه؛ که خب... هست! ولی عمیقاً احساس امنیت می‌کنم وقتی تو برای کسی رو نیستی! #او

اضطراب بعد از فهمیدن ارتباط بین من و تو؛ از تمام اضطراب‌های جهان شدیدتر است! و رگه‌دارتر! مثل زهر می‌پیچد در تمام بدن و گشت می‌زند میان افکار و اندیشه‌هایم... و بعد از تأثیر خاموشش بر روی احساساتم، درنهایت، می‌دانم که این درد مخفی، مرا خواهد کشت؛ به هر سبک و سیاق و زبان و شیوه‌ای! آری... عاقبت مرا به درد خود دچار، و پایان مرا مرگ احساسات تلقی می‌کنی! به هر سبک و سیاق و زبان و شیوه‌ای! #او

بی‌حضورت، بگذار کمی آرام زندگی کنم... #او