اول از همه بگم، زاویه دید من خود عمل نیست. تفکرات و اعتقاداتیه که عمل ازون شکل میگیره. رفتارها نشون دهنده نیت افراد هستن، و برای من این خیلی مهم تره. درنتیجه قضیه صرفا ناراحت شدن سر یسری مسائل نیست، فکر کردن به تفکر پشت اوناست. 1. وقتی یکی از فیک یا واقعی بودن دوستاتون شک داره، باید چه کار بکنه از نظر شما؟ چه نوع برخورد و رفتار و عملی خوبه که هم به خودش آسیب نرسه، هم مسئله حل شده و رابطه فیکی باقی نمونه؟ پ.ن: رفتارهایی دیده شده که باعث شده طرف به این فکر بیوفته اونا واقعا منو دوست خودشون می دونن؟ واقعا بهم اهمیت میدن؟

اول بگم که پیامای بقیه رو خوندم، و اغلبشون موافقم.. به نظرم بهترین راه اینه که مستقیم از خودش بپرسم. اگه حضوری ممکن نبود مطمئنا تلفنی چون اونجوری تشخیص دادن واکنش طرف راحته ولی ویرایش پیام یا اشتباه برداشت کردن لحن، ممکنه پیش بیاد و امکان خطا داره.. البته اگه احساس کنم ممکنه به خاطر شرایط خاصی باشه که اون شخص داره، فقط یه مدت صبر میکنم و هیچ کاری نمیکنم و خب دیگه بستگی داره.. ولی بهترین کار برای ثبات و نگه داشتن یه رابطه، صحبت کردنه.. خصوصا راجب اتفاقاتی که اذیت میکنن.. و البته که مهمه به رفتار و عادات و اینا هم توجه کرد

فکت:

حق میبینیم

خلاصه که جواب دو چیز مرسی نیست یکی دوستت دارم یکی حالت چطوره

حرفاتون درسته، اینکه مطرح بشه خیلی خوبه. درسته اصولا ترجیح میدم همه چی رو درون ریزی کنم، ولی چیزای مربوط به ارتباطات با آدمای دیگه (درواقع ادمای خاص، مثل دوستان و رفقا) رو تا میشه بگم. خصوصا اگه دلخور یا ناراحت بشم به طرف میگم که این دلخوری نمونه و رابطه مون خراب نشه... ولی موضوع بعدی اینه که... 2. من قبلا بیشتر از حالا می تونستم با افراد حرف بزنم و بهشون بگم که اوضاع پیچیده نشه، ولی انقدر واکنش ها و رفتارای بقیه رو دیدم که... یا به چپ میگیرن، یا با آها و عخی واکنش میدن خیرسرشون، یا بهشون برمی خوره و بجای حرف زدن منطقی درباره موضوع می پرن، و یا حتی سابقه داشتم بهم گفتن احساسی و حساس و ازین چیزا... حتی یبار یکی دراومد بهم گفت بنظرم اصلا منطقی نیستی ، تو خیلی احساسی هستی. چیکار تایپم داری آخه.. اینا واکنش های ادمای تو خیابون نبودن، واکنشای دوستام بودن.. :) مگه میشه باهاشون حرف زد آخه...

به نظرم مهم اینه که حرفتو زده باشی اینکه طرف چه واکنشی میده دیگه به شعور و رفتار خودش ربط داره اگه رفتار و واکنش نامناسبی میده یه نفر، چند حالته یا آها و عخی و اینا میگه و داره بهش فکر می‌کنه (مثلا سعی می‌کنه اون عملو دیگه انجام نده یا همچین چیزایی و سعی می‌کنه رفتارش رو تغییر بده) یا توضیح میده که ماجرا از چه قراره در بعضی موارد ذهنشو درگیر می‌کنه و ناراحت میشه یا خوشحال میشه با غم شادی ولی نمیتونه واکنش درستی نشون بده(نود درصد مواقع خودم تو ترکیب این و حالت اولم) و اینکه.. یه سری چیزا واقعا به منطقی و احساسی بودن ربطی نداره، به انسان بودن ربط داره. کسی که منطقیه، به این معنی نیست که احساس نداره فقط از منطقش بیشتر استفاده می‌کنه این مورد برعکسش هم صد درصد صادقه فعلا همینا یادم میاد

https://eitaa.com/misa_san/165 دلیلش اینه که معمولا خانوما دلسوز ترن..

یه نفر: این چیه؟ من: موزه +موز چیه؟ -این سوال دیگه زشته😔 موز همه چیزه +همه‌چیز چیه؟ -موزه +موز چیه؟ و این داستان ادامه دارد... کمی بعد: داداشم که همزمان با من داره تکرار می‌کنه: فکر کردی من خواهرمو نمیشناسم؟ فکر کنم فقط تو این هفته سه بار این مکالمه رو‌ داشتیم 😭😭😂

https://eitaa.com/misa_san/167 تو تصور کن قرار باشه یه خانم بره و شهادت بده قبلش یه طرف قضیه میاد و براش ننه‌ من غریبم‌ بازی در میاره یه چهار تا داستان اشک آور هم تعریف میکنه اون زن هم دلش میسوزه و شهادت دروغ میده که با ذهنیت خودش کمکی به اون شخص کرده باشه و حکم دیگه حق نیست ولی احتمال اینکه یه نفر خانم این اتفاق بیفته بیشتره یا دو نفر؟ ولی مرد ها ذاتا منطقی ترن خیلی منطقی ترن به این راحتیا تحت تأثیر احساساتشون قرار نمیگیرن..

وقتی سعی میکنم فکر کنم و یه جواب خوب و درست بنویسم ذهنم چپ چپ نگاهم می‌کنه و با یه پوزخند میگه میخواستی جواب بنویسی دیگه؟ الان خاموش میشم که بفهمی

https://eitaa.com/30331752/2299 اگه کسی واقعا نمیتونه اینو بیینه، مستقیم باید بهش گفت.. شاید رفتار تند و دعوا در پیش داشته باشه ولی بهتر از بلاتکلیفی نیست؟ متاسفانه خودمم درگیر خیلی از همینایی که گفتی شدم و برای همین نمیتونم چیزی بگم.. فقط اینکه اگه جوابی پیدا کردی لطفاً با منم به اشتراک بذار