بچه ها.. اگه ماریوس تا آخر عمرش همینطوری بمونه چی؟

اشکالی نداره شیون.. اشکالی نداره پسرم.. سویا و سویکا کنارتن.. اونا هرگز نمیخوان اجازه بدن دیگه اونجوری از ترس بلرزی..

اونا دیگه به هیچکس اجازه نمیدن توی اون‌ زیرزمین تاریک زندانیت کنه و دست و پاتو ببنده.. اونا دیگه نمی‌ذارن اون‌دیو سیاه روی سرت بشینه و خواب و خوراک رو ازت بگیره.. حتی اونا دیگه نمی‌ذارن کسی دستای لاغر و کوچیکت رو با زنجیر اذیت کنه..

می‌دونم پسرکم.. می‌دونم.. می‌دونم اون زنجیر ها چقدر سنگینن.. میفهمم با شنیدن صدای به هم خوردن فلز هاشون انگار که قلب و روحت رو اسیر کردن.. درکت میکنم..

اما چاره چیه.. همه چیز جز گذر زمانه و درد هم همینطور.. چیزایی که تجربه کردی جز تجربیاتتن.. هرچقدر بد.. هرچند خوب..

به زمان هایی فکر کن که روی پای مادر دراز میکشیدی و با خودت فکر میکردی که با اون موهای زیبای نقره ای به نظر می‌رسید ماه رو توی اتاقت داری.. ماهی که نورش هرگز ازت دور نشد.. حتی توی همون زندان تنگ و تاریک.. حتی اونجا هم روزنه ی دیوار و پنجره ی کوچک رو دیوار نقطه اتصال تو و ماه بودن..

می‌دونم.. می‌دونم که اون صحنه منبع ارامشته... مگه میشه به یاد بیاریش و آروم نگیری؟

بخواب عزیزم.. بخواب که شاید دوباره مادر رو به خواب ببینی.. اون موقع.. میتونیم دوباره بین چمن های سبز باغ، پا برهنه بدویم و با تمام وجود عشقمون رو فریاد بزنیم... به زمین.. به آسمان.. و به خالق زمین و زمان..

همونی که توی هر موقعیتی مثل آب روی آتیشه.. همونی که وقتی از همه جا رونده میشی بهش پناه میبری‌..

میدویم و فریاد می‌زنیم.. بعد از خستگی.. ولی با دل خوش میون گل های بابونه دراز میکشیم و با آسمون نگاه میکنیم.. هی..! اون یکی ابر شبیه خرگوش به نظر نمیرسه؟

یه خرگوش سفید پشمکی.. اون یکی شبیه اژدهایی میمونه که اومده با خرگوش دوست بشه!

تو تنها نیستی عزیزم.. تو مارو داری.. ما همدیگه رو داریم.. و ما خالق زمین و زمان و آسمان رو داریم..((: