دوشنبه ها اینطوریه که خستگی شنبه و یکشنبه روی جونم مونده و صبح اصلا حال ندارم پاشم برم دانشگاه اما وقتی میرم اینقدر خوش میگذره که🥺✨

تا حالا دقت کردی وقتی یه مسیر رو اشتباه میری، گوگل مپ سرت داد نمی‌زنه؟ نمیگه «چقدر خنگی!» یا «گند زدی!»… فقط خیلی آروم میگه: «در حال پیدا کردن مسیر جدید…» و یه راه جدید بهت نشون میده. ▪️ کاش ما هم با خودمون همین‌جوری بودیم. وقتی یه تصمیم اشتباه می‌گیریم یا یه راه رو غلط می‌ریم، به جای اینکه خودمون رو سرزنش کنیم، فقط آروم به خودمون بگیم: «خب، مسیر جدید رو پیدا می‌کنیم.» شاید اون پیچ اشتباه شروع یه جاده‌ی قشنگ‌تر و پرماجراتر باشه. یه «مسیر تماشایی» که هیچ‌وقت تو مسیر اصلی نبود.

این هفته هم تموم شد... کاش پام به خونه می‌رسید ولی🙂😂 نمی‌دونم چطور خودم رو نگه داشتم تا حالا که بیدارم ۱۴:۴۲:۵۷

عوا یادم رفت دوازده و نیم میخواستم بیام بگم که از شدت خواب آلودگی و خستگی احساس میکنم زمین زیر پام نیست و معلقم😂

خدایا.. لطفا خودت مراقب همه چی باش...

می‌دونم همه چیز در جای خودش قرار خواهد گرفت..

اما برای بازدید دوشنبه امتحان مصالح شنبه آینده تحویل یکشنبهه جزوه های ننوشته شنبه اون کار نصفه ای که لب تخت و کابینته و بهم لبخند میزنه تمام تکالیف عقب مونده ی بیانن🙂🙂🙂 وسط همه اینا احتمال بیماری و هزار و یک چیز ریز و درشت دیگه نگران و خسته ام و تنها چیزی که راجبش به ذهنم میرسه اینه که کاش تعطیلی های آلودگی هوا شروع میشدن

هی داره بیشتر و بیشتر یادم میاد ولی بدنم سنگینه... و حتی نمی‌خواد از روی تخت پاشه.. و میتونم بابتش گریه کنم..

چی‌بگم والا

چی‌بگم والا پارت دو از جمله صحبت های بعد از دوازده شب که قبل دوازده فوران کرده👽

حتی نمی‌فهمم چی داره میگه ولی خندم میاد🤣🤣🤣....