حق‌گویی رضا فرشته🤌🏻² @monsterr80_90

Toro and cake... always, for ever...

زیبا هستن✨✨✨✨✨

. بعد از نماز ظهر و عصر، چند دقیقه برای بانوان معتکف درباره‌ی فضائل امیرالمؤمنین صحبت کردم. صحبتهام که تموم شدم چند نفر از خانومها اومدن جلو گفتن چقدر کلامتون شیرین و جذابه، چقدر خوب حرف می‌زنید. راست می‌گفتند کلامم شیرین و جذاب بود و خیلی خوب حرف زدم، اما نَه بخاطر اینکه مهارت خاصی دارم، بلکه دقیقا بخاطر اینکه ارادت خاصی دارم! من با تمام قلبم امیرالمؤمنین رو دوست دارم و همین سبب می‌شه وقتی درباره‌ی ایشون حرف می‌زنم، حرفهام حلاوت داشته باشه. احساس می‌کنم وقتی می‌گم الْحَمْدُلِلَّهِ الَّذِی جَعَلَنَا مِنَ الْمُتَمَسِّکِینَ بِوِلاَیَهِ أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ، می‌تونم یک شهر رو با برق چشمهام روشن کنم! و اونقدر شعف در صورتم می‌نشینه که می‌تونم تمام غصه‌های عالم رو در شور و شوقم، حل کنم! آدمها فکر می‌کنند من خوب حرف می‌زنم که براشون لذت بخشه، ولی من فقط دارم قدری از لذتی که خودم احساس می‌کنم رو به جان اونها می‌ریزم. من با کلمه کلمه‌ای که درباره‌ی امیرالمؤمنین می‌گم لبریز می‌شم و همین سبب می‌شه که با اشتیاق آنچه می‌دونم رو بیان کنم و مخاطب به اشتباه فکر می‌کنه من خوب صحبت می‌کنم! من فقط عشق رو با اونها قسمت می‌کنم و این طعم عشقه که اینهمه شیرین و جذابه و نه کلام سخنران! به قول مرحوم کاظم بهمنی: من که نوشاندم به قلبم شربت عشق تو را لذتش را با تمام شهر قسمت می‌کنم❤️ .

✨این که یک کشیش مسیحی اینطور با حرارت درباره‌ی حضرت زینب صحبت می‌کنه، واقعا شگفت‌انگیزه 🎤پروفسور کلوهسی کشیش مسیحی @sharaboabrisham

‌شما میدونستید که اگر احساساتتونو سرکوب کنید کم کم یه سری خاطرات از حافظتون پاک میشه؟ ‌تا حالا تجربه کردید همچین چیزیو؟ » Proxi « @farsitweets

برگام این دقیقا همین چیزی نیست که چند وقت پیش به یه بنده خدایی میگفتم؟💀😂

در حالی که از خانوادم جدا شده بودم تا چند تا مغازه ی کناری رو ببینم تا اگه چیزی نظرم رو برا خرید ضروری جلب کرد بخرم فکرم به قدری مشغول بود، اخمام توی هم رفته با لب و لوچه آویزون با ملودی دلچسب ولی آروم ویولون یهو به خودم اومدم دیدم که توی محله ی جلفای نزدیک کلیسا دارم پرسه میزنم. ناخودآگاه از سر کنجکاوی جلوتر رفتم تا منبع صدارو پیدا کنم تا به یه آقایی رسیدم که جلوی سر در کلیسای بیت الحم توی سرما دور از ازدحام و شور جمعیت نشسته بود و داشت یکی از سرود های کریسمس رو مینواخت. نتونستم حتی یه قدم دیگه بردارم و طرف چپش بدون اینکه منو ببینه همونجا ایستادم و گوش دادم‌. با اینکه ملودی شاد بود اما انگار غم‌ سنگینی توش موج‌ میزد. میخواست دست از نواختن بکشه که ناخودآگاه جلو رفتم و طوری ایستادم که انگار میخواستم اعلام حضور کنم و بهش بگم من اینجام ولی تا منو دید یه برقی توی چشماش درخشید و لبخند بزرگی بهم زد.

با ایما و اشاره ازش اجازه گرفتم که ازش فیلم بگیرم و اون آرشه رو کج کرد و سرش رو به نشونه ی تعظیم کوتاه خم کرد. دسته چوبی ویولونش رو با قدرت بیشتری توی دستش گرفت و شروع به نواختن دوباره کرد. حین اجرای پر شورش هر چند وقت یک بار بهم لبخند میزد و قیافه ی جدی من هر دفعه با گل انداختن لپ هام و لبخند شکسته اما از ته دل ترک میخورد؛ زمانی که قطعه به آخرین نت رسید براش دست زدم و به فارسی ازش تعریف کردم و احساس مو نسبت به آهنگ باهاش به اشتراک گذاشتم (اول فکر میکردم که نمیتونه صحبت کنه) آما با فارسی دست و پا شکسته جوابمو داد و گفت که من ارمنیم. بعدش به عکس حضرت مریم و عیسی مسیح توی جعبه ی ویولونش اشاره کرد و گفت: به خاطر تعطیلات سال نو هر شب میام اینجا و برای مسیح کوچولو و مادر مقدس ویولون میزنم (برام خیلی بامزه بود که از اصطلاح مسیح کوچولو استفاده کرد🤠)

دلیل دیگه نداره😬😅 ☑️@tanzonaghz