من از این اخلاقا ندارم به در بگم دیوار بشنوه، من یهو یه چیزی میگم دیوار خراب شه روت.
یعنی چی که بریم بیرون؟ بنده فقط یک شخص آنلاین هستم، در دنیای واقعی وجود خارجی ندارم.
کاش آدما رک و صادق بودنم رو با بیشعوری اشتباه نگیرن. یا حداقل اگه تحمل شنیدن انتقادات و حقیقت رو ندارن، نظرم رو درمورد چیزی نپرسن.
برای بقیه منطقیترینم ولی نوبت خودم که میرسه مغزم خالی از هر نوع منطقی میشه.
عمیقا دلم میخواد همه احساساتمو بریزم دور و بقیه زندگیمو به منطقیترین شکل ممکن بگذرونم.