کمالگرایی مزخرف ترین چیز دنیاست. یک خوره ی ارام که بی صدا میاید و وجودت را میخورد. از بیرون که نگاه کنی، فکر میکنی داری بهتر میشوی. اما نه. داری فقط کوچکتر میشوی.
باعث میشود دیگر خوبی هایت را نبینی. باعث میشود هر موفقیتی، فقط یک قدم باشد به سوی «هنوز کافی نیست» باعث میشود انگیزه ات بمیرد، چون هیچوقت به خط پایان نمیرسی. خط پایان را خودت دائم عقب تر میبری.
بدترین قسمت؟
هیچوقت راضی نیستی. نه به خودت، نه به زندگی ات. همیشه یک «باید بهتر باشم» توی سرت زنگ میزند. همیشه یک عیب پیدا میکنی.
امیدوارم هیچوقت بهش مبتلا نشوی. چون واقعا مثل خوره است. ارام میخورد و تو فقط بعد از مدتها می فهمی چقدر از خودت را از دست داده ای..
راستش بقیشو نمیدونم
اما اون یه تیکه که گفت "ما عاشق کسایی میشیم که نمیشناسیم"
برای بیشتریا(مخصوصا مادرم)درسته.اما من اینجوری نیستم...من وقتی به کسی علاقمند میشم تک تک چیزایی که دوست داره همه چیز مربوط بهشو دوست دارم و وقتی میشناسمش بیشتر عاشقش میشم)))