- اما بلند تر از همه میخندیدم . . .

مرا که نیست دمی روح در بدن بی تو حرام باد دگر زندگی به من بی تو . - قصاب‌کاشانی .

در فراق دوری ات مرده ام . . . وای بر من که کاش در خاک حرمت می مردم .

کاش واقعا ، کاش . . .

- به جز گریه بر غم‌های اربابم ، چیزی ندارم . . .

و غبار دلتنگی فراق بر‌می‌خیزد . با پاهایی سست تر از همیشه ، پابرهنه روی آسفالت آتشین ، قدم برمی‌دارم . مادرم در بچگی آموخت به‌من ، هر موقع بر روی زمین افتادم و زخم ِغرور قلبم را شکافت ، یا علی بگویم و استوار بایستم چرا که ذوالفقار علی را در حمایت نفس خود دارم . دانه های اشک سرازیر می‌شوند بر لب های تشنه خاک . خاطرات با آغوشی باز در پایان منتظر من هستند . بانوی آسمان هم با خجالت نور می‌تاباند بر نوکران ِجامانده . امید ِمن رضا جانم است که مهر وفا را بزند و مرا نزد شاه عراق ببرد . نجف . خانه‌ی پدری‌مان . روزی همه ما برمی‌گردیم به خانه . . . علی ، شیر بیشه‌‌‌ی مردان بود و جنگید با نامردانی که بویی از غیرت در تن خود نبرده اند . در افکار ِآشفته‌ی خود می‌گریزم از درد فراق یار . به جاده‌ی فرضی عشق می‌نگرم ، این مردمان با دلی خسته و عشقی ابدی به پیشواز شهدایی میروند که جان را فدا کردند و وطنم را در آغوش کشیدند . انتهای این راه شروع غم دوری از حسینم است . زنجیر بر دست ، بر شانه‌هایم می‌کوبم تا نفهمم قلبم فریاد می‌کشد . قدم قدم . زمزمه کنان ذکر حسین را تکرار میکنم و دسته‌ی زنجیر را بر روی شانه های خاک آلودم میزنم . پیراهن مشکی ِتنم خاک ِابوتراب را می‌بوسد و چشمانم مست مدح حسین می‌گریند . . . [ به شرط حیات ، شاید اربعین سال دگر این قلم از گنبد طلایی و پرچم ِسرخش بنویسد . ] چه کسی می‌داند ؟ - آذرخش .

- به‌نام‌عاشقان‌ ِحسین ' ع ' . ' با قلم ِکهنه‌ام از دل ِخسته‌ی نوکران ِ جامانده نوشتم . جانم فدایت یا اباعبدالله . 🎙 با نوای ِ: مینا مسیبی . 🪶 به قلم ِ: آذرخش ( سارا میم ) - کاری از [ سکوت ِسفید ]

رفقا ، هرچقدر به اباعبدالله ' ع ' ارادت دارید ، تا جایی که میتونید این رو فور کنید چنلتون 🤍 : )

__

مردم هرکدوم به نوبه‌ی خودشون به محبین اباعبدالله خدمت می‌کنند و این ارادتشون به امام حسین خیلی قشنگه . - موقعیت : گلزار شهدای اصفهان .

' السلام علیک یا اباعبدالله الحسین .