سلام بر همراهان سُلاله🙏🏻

در این روزهای پر از عطر و بوی حرم، اگر عازمِ دیارِ عاشقی، کربلا هستید، ما را در گوشه ذهنتان و لحظات نابِ دعا، فراموش نکنید. بیایید دست در دست هم، از اربابِ بی‌کفن، پیروزی و سربلندیِ سرزمین‌مان را طلب کنیم که او خودِ امید است. برای اینکه در این حالِ خوب شریک باشیم، چند لحظه از حال‌وهوای موکبِ ما و آنچه در برنامه «خاکریز» به تصویر کشیده شده را با هم مرور کنیم. همراهِ ما باشید با این قاب‌های ماندگار... ⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️

موکب صورتی دخترای قم #خاکریز_مردم از قم ایتا | بله 📺هر روز از شبکه یک سیما https://eitaa.com/joinchat/2054292694C0dc39ecb15

ایده جالب بچه‌های قم برای رفاقت با شهدا #خاکریز_مردم از قم ایتا | بله 📺هر روز از شبکه یک سیما https://eitaa.com/joinchat/2054292694C0dc39ecb15

♨️ ناگفته‌ای از واقعه میناب #روایت ⏳ مدت مطالعه: ۳ دقیقه روایتِ واقعه‌ی میناب به نقطه‌ی اشباع رسیده. علی‌الظاهر ناگفته‌ای باقی نمانده. همه‌چیز را با جزئیاتش می‌دانیم؛ از نام آن موشک لعنتی گرفته تا نام مبارک شهدا، از لحظه‌ی نحس T0 تا معنای تلخ عدد ۱۶۸. اما هنوز یک چیز مغفول مانده است. دست‌کم من جایی ندیده‌ام که درباره‌اش صحبت شده باشد. وقتی با یک دانش‌آموز شهید مواجه می‌شویم یا حتی فراتر از آن، وقتی با شهادت طفل شیرخوار امام حسین (ع) مواجه می‌شویم، نخستین واکنشمان معمولاً این است: «آخی! الهی بمیرم، این طفل معصوم را چرا کشتند؟» اما یک سطح بالاتر از این مواجهه، پرسش دیگری است: او که تنها ۶ ماه فرصت زندگی داشت، یا آن‌هایی که تنها ۷ سال زندگی کردند، چنین ردپایی در تاریخ به جا گذاشتند؛ ولی من که ۲۰ یا ۳۰ سال فرصت داشته‌ام، چه اثری از خودم بر جای گذاشته‌ام؟ اینجاست که احساس می‌کنیم عقب مانده‌ایم و باید برای شهید شدن دست بجنبانیم اما… من فکر می‌کنم شهادت علیرغم اینکه بزرگ‌ترین کاری است که انسان می‌تواند برای سعادت خودش انجام دهد اما آیا بزرگ‌ترین کاری است که می‌تواند برای جامعه‌اش انجام دهد؟ گمان نمی‌کنم… شهادت کودکان بی‌گناهی که بالقوه در آینده‌شان منشأ افتخاراتی خواهند بود و برای اعتلای ایران و اسلام تلاش می‌کنند، چه سودی به جامعه ما می‌رساند جز آنکه روایت‌هایی از شهادتشان دستمایه‌ی اهالی رسانه شود؟ این پرسش را نه از سر انکار ارزش شهادت، بلکه برای یادآوری دو نکته مطرح می‌کنم. نخست اینکه پسندیده‌بودن شهادت، به معنای نکوهیده‌بودن زندگی نیست. اساساً شهادت نقطه‌ی مقابل زندگی نیست؛ نقطه‌ی مقابل مرگ است. (شما را دعوت می‌کنم برای هضم بهتر این بخش از متن، این ویدیو → از رهبر شهید را تماشا کنید) دوم اینکه شهادت معیار نهایی خدمت به اسلام و ایران نیست؛ بلکه ابزار آن است. برای اینکه بفهمیم چه کسی به جامعه خدمت می‌کند، باید ببینیم چه مسئله‌ای را حل می‌کند و چه گرهی از کار مردم می‌گشاید. ما در اقتصاد، مسائل حل‌نشده‌ی زیادی داریم. در فرهنگ، در حوزه‌ی نظامی و در عرصه‌های دیگر نیز همین‌طور. مسائل روی زمین‌مانده کم نیستند؛ آنچه کم داریم، کسانی هستند که برای حل آن‌ها پا پیش بگذارند. از جوانان و هم‌نسل‌های خودم می‌خواهم چند لحظه دست نگه دارند و در این مسائل تعمق کنند. اصلاً پرسیدن اینکه «این مسائل را چه کسی باید حل کند؟» سؤال درستی نیست. انگار هنوز منتظریم کسی از راه برسد، مسئولیتی را بپذیرد و کاری انجام دهد. دیگر کلمه‌ی «باید» را از جمله‌هایتان حذف کنید. سؤال درست این است: «چه کسی این مسائل را حل می‌کند؟» پاسخ، روشن است: هیچ‌کس باید خودمان به داد خودمان برسیم. نباید منتظر بمانیم فلان مسئول دلش برای ما بسوزد یا کسی از بیرون بیاید و مشکلاتمان را حل کند. کسی به‌جای ما زندگی نمی‌کند. هر بار که به شهدای میناب فکر می‌کنم، دلم نه‌فقط برای خودشان و والدین زخم‌خورده‌شان، بلکه برای خودم هم می‌سوزد. با خودم می‌گویم: ۱۶۸ نفر دیگر از رفیق‌هایی که می‌توانستم در این مسیر داشته باشم، کم شدند. من امروز در مواجهه با تمام مسائل حل‌نشده‌ی کشورم، ۱۶۸ بار تنهاتر شده‌ام. ✍🏻 مهدی موسوی #گروه_جهادی_سلاله 👇🏻 https://eitaa.com/joinchat/948241980C474fe48952