دلم برای بخش‌هایی از زندگیم تنگ شده که دیگه نمیتونم دوباره زندگیشون کنم.

چشم

هنوزم اروزمه 𝓛𝓾𝓿

‌

+

اون روزی که بقیه شدی، میفهمی رفتارم با بقیه چه شکلیه.

یک بچه‌ی شش‌ساله قربانی شده؛ و ما هنوز ایستاده‌ایم و درباره‌ی خوشگلیِ کسی حرف می‌زنیم که باید درباره‌ی اتهامش پاسخ‌گو باشد. «ولی خوشگله...» چه جمله‌ی تهوع‌آوری برای جامعه‌ای که ادعای انسانیت دارد. از کِی صورتِ یک آدم شد مدرکِ بی‌گناهی‌اش؟ از کِی چشم و ابرو توانستند حقیقت را خفه کنند؟ یک کودک، شش ساله است. آن‌قدر کوچک که هنوز باید بزرگ‌ترین ترسش گم شدنِ اسباب‌بازی‌اش باشد، نه چیزی که هیچ کودکی نباید تجربه کند. اما بعضی‌ها به‌جای پرسیدنِ «چه بر سر این کودک آمده؟» می‌گویند: «حیفه... پسر خوشگلیه.» حیف؟ حیف، کودکی‌ست که امنیتش را از او گرفته‌اند. حیف، اعتمادی‌ست که شاید دیگر مثل قبل برنگردد. حیف، جامعه‌ای‌ست که برای صورتِ یک نفر صد جور دلیل می‌سازد اما برای رنجِ یک کودک یک جمله هم ندارد. اینجا دیگر فقط یک پرونده نیست؛ آینه‌ای‌ست که جلوی صورتِ ما گرفته‌اند. و چیزی که در آینه می‌بینیم از خودِ خبر ترسناک‌تر است: آدم‌هایی که هنوز زیبایی را با معصومیت اشتباه می‌گیرند. نه، خوشگل بودن سندِ پاکی نیست. محبوب بودن، معروف بودن، پول داشتن، اسم داشتن، هیچ‌کدام انسان را از پاسخ‌گویی معاف نمی‌کند. اگر برای دفاع از یک متهم اول به چهره‌اش نگاه می‌کنیم و بعد به رنجِ قربانی، مشکل فقط یک نفر نیست. مشکل، ما هستیم. جامعه‌ای که وقتی پای یک کودک وسط است هنوز می‌تواند بگوید: «به من چه؟» شاید دیگر فقط با یک جنایت روبه‌رو نیست؛ با مرگِ آرامِ وجدان روبه‌روست. مرتیکه **** #رها

شاید فقط قرار بود قسمتی از زندگی های هم باشیم:)

منو تو دو تا قطار در حال حرکت بودیم با این فرق که راه هامون از هم جدا بود

من میگم خوبم اما تو باور نکن