تمام لحظاتِ تلاش کردن هایمان به یادم آمد... تمامِ آن خلاقیت هایی که تا به ذهنمان میرسید از ذوق بال در می آوردیم و در آسمانِ رویایمان پرواز میکردیم، مو به مو به خاطرم آمد... هدفِ تلاش هایم رسیدن به یک هدیه بود؛ هدیه ای که در دست داشتنش برایم لذتی بدون وصف تعبیر می‌شد... نتایج که اعلام شد، دستِ رویایم را در دستم حس نمیکردم... انگاری دورِ دور شده بود... توسل کردم... به خودم امید میدادم که نه خدا تلاش ها رو نادیده نمیگیره... درست چند لحظه بعد رویایم را در دست داشتم...

آب‌نمایی در مدرسه❌️ محیطی با نامِ بوستان پدر برای لحظه ای شاد بودن در کنار رفقا✅️

راستی!

تولد امام رضا مبارک باشه :)💚

روز آخری همه با اعصابی له شده به هم نگاه میکردیم. هر کسی از صد کیلومتری به کلاسمان نگاه میکرد، یک اتاق پر از گانگستر و ارازل با مانتوهای سورمه ای رنگ و مقنعه‌ها‌ی مشکی رنگ میدید. هرکسی نمیدونست فکر میکرد در یک نبرد تنگاتنگ با درس های پایه‌ی‌ یازدهم انسانی، ناک اوت شده‌ایم. وضعیت کلاسمان روز آخری جالب بود و به یادماندنی. صندلی ها از حالت خبردار خارج شده و در بی‌نظم ترین حالتِ ممکن به شکل های دایره و مستطيلِ کج و کور کنار هم چیده شده بودند تا راحتی بچه ها رو تضمین کنند. یک گروه از اون صندلی های دور هم چیده شده‌ی‌ ردیف اول رو ۷،۸ نفر دانش آموز پر کرده که سه چهار تاشون با دمپایی های صورتی و کرم رنگ غش غش درحال خندیدن بودند؛ عزیزانمان عجیب نمیدانستند حالشان چگونه است... :) عده ای هم اون ور کلاس دور یکی از بچه های درسخون با استعدادِ تتوکاری با خودکار جمع شده بودند تا به نوبت رو دستشون جملات خفن نوشته بشه. دقت که کردم دیدم یه چندنفری هم کلاس رو ترک کردند و اثری ازشان نیست. حوصله ام سر می رود تحلیل کلاس رو کنار میگذارم و با خودکار آبیِ در دستم شروع میکنم به خط خطی کردن برگه ی روبه رویم. پ.ن: گاهی بهشت در دل آتش ميسّر است. نمونه کارِ دوستِ هنرمندم...🙂 #یازدهم_انسانی #هیس @Soundandwriting

پیشنهاد خواندن👌🏻