دو کارِ زیبا از دوستانِ زیبا 👌🏻😁👆🏻

از بچگی با فرا رسیدن ماه شعبان، شادیِ غیر قابل توصیفی در رگ هایم به جریان می افتاد. حال نیز همانند کودکی ماه شعبان را ماهِ پر فروغی میدانم که با آمدنش عید هایی مبارک تر از مبارک را به همراه می‌آورد. فرارسیدن ماهِ مبارکِ شعبان مبارکتون 💐

سر تا پا گوش میشوم برای سخنانتان: جانم؟! https://daigo.ir/secret/1919641416

رمز را وارد میکنم و به قسمت خواندن پیام ها میروم. مشتاقانه پیام ها را یکی یکی میخوانم . برای چند نفر، اهل کجا بودنم مسئله بود و من هم با نوشتنِ میبدِ یزد جواب را برایشان فرستادم . چند نفر دیگر از آشنایان بودند و با اینکه از پسِ پرده ی پیام ها، ناشناس خوانده می شدند ولی لطف و مهربانیشان آشکارا از طریق کلمات، به ذوق تبدیل می‌شد و به جای خون در رگ هایم به جریان می افتاد . در ازای تمام این حس های خوب تنها یک جمله مینویسم: مهربانیتان پایدار !🙂💐 ✍️سادات

ما گم شدگانیم اندر خمِ دنیا تنها هنرِ ماست که مجنون حسینیم _________ بازخوانی قطعه ی محبُّ الحسین از صابر خراسانی با نوای:سادات

از حنجره ی من به نوازشِ گوش هایتان:)

برای رفتن به خانه شان ذوق داشتم. برای اولین بار بود که به خانه ی یک جانباز یا بهتر بگویم یک شهید زنده، پا می‌گذاشتم. به همراه دیگر بچه های خبرگزاری پانا وارد آن خانه ی مقدس شدیم. ورودمان به خانه را با موبایلم ثبت کردم ولی بعد از دیدن آن همه محبتِ مرد جانباز، از تصمیم برای گرفتن فیلم و عکاسی، پشیمان شدم. تصمیم گرفتم کمی از هیاهوی بچه های پانا برای فیلمبرداری فاصله بگیرم و در مقابل سخنانِ آن مرد بزرگوار، سراپا گوش شوم. گوشه ای از اتاقی نسبتا بزرگ، کنار دیگر بچه ها نشستم و دوربین چشمم را به سمت صحبت های مرد، زوم کردم. مردِ جانباز در ابتدای سخنش سلامی به رهبر کبیر انقلاب، امام خامنه ای عرض نمود و ما هم به پیروی از ایشان صلوات فرستادیم. بعد از صلوات، مرد جانباز صحبت های خود را آغاز کرد و مرا در پستی و بلندی های زندگی و سختی های دوران دفاع مقدس همراه با خود کرد . خاطراتِ آن مردِ جانباز در حافظه اش صف کشیده بودند و عجله داشتند تا هر چه زودتر گفته شوند و توجه همه را به خود جذب کنند . من نیز همین موضوع را، دلیلِ ناقص بودنِ خاطراتشان دانستم. یکی از آقایانِ همراهمان پرسید: آقا حسین، جبهه چه کار مِکِردی ؟ مردِ جانباز با همان لهجه ی میبدی و صدایی که آدم را به شنیدن وادار می‌کند، خاطره های بدون ترتیبش را مناسب برای پاسخ دانست : تو جبهه کانال مِکَندم. یکی آقا محسنِ اردکانی بود قسمِ حضرت ابولفضل را حواله ی ما کرد و گفت: هرکی مُقنّی خوبی هه دست بالا کنه. من هم دیدم قسمِ حضرت عباس مِده دست بالا کردم . رفتيم به مکانی که اونورِ ما، عراقیا بودن . ما دژِ اینوری و اونا دژِ اونوری . بین دو تا قسمت هم، رودخانه ی آب بود که اگر برای کندنِ کانال از زمین به سمت بالا مِرَفتی میرسیدی به آب و کانال پُر از آب مِشُد، اگرم پایین تر مِرَفتی مُخوردی به چشمه و باز هم همون آش و همون کاسه. کمی مکث کرد. انگاری به خاطراتش دست می کشید تا گرد و خاکش پاک شوند و آن ها را به طور واضح به خاطر آورد . ادامه داد: بعد ۱۸ روز که کاری کِردَم، همون روزا خانُمَم زنگ زد و گفت که کی برمَگردی ؟ بچا دلتنگتن‌‌. منم گفتمُش ۱۸ روز کاری کردم و باید ۲۲ روز دگه کاری کنم تا ۴۰ روزم بشه و برگردم . غمت نباشه برمِگردم حالا یا خودُم با پای خودُم میام یا کفن پیچ میام. او هم ناراحت شد و گوشی روم قطع کرد. صحبت هایش را با جان و دل گوش میدادم و در همان حین خدا را به خاطر چنین نعمتی شکر می‌کردم. بعد از چند دقیقه صحبت با آن مردِ جانباز، تصمیم بر رفعِ زحمت شد . بلند شدم و با دلی که پر بود از اشک های نریخته، دستی رساندم به بشقاب های شیرینی خوری و برای کمک، آن ها را دسته ای کردم و گوشه ای گذاشتم . با اشاره ی یکی از رفقا به اتاقِ آن مرد رفتم . رفتن به اتاق همانا و اصرارِ اشک هایم بر جاری شدن همانا . بعد از دیدن پایِ مصنوعی در گوشه ی اتاق، نگاهم را به سمت قفسه ی قهوه ای رنگی که پر شده بود از دارو های جور وا جور، سُر دادم . اشک هایم که ناشی از تحت تأثیر قرار گرفتن بود را به زور و اجبار بند آوردم و به بیرون از اتاق قدم بر داشتم. در همان حینِ خداحافظی، شعری را که آن مردِ جانباز با بغض خوانده بود را در ذهنم با مدادی پر رنگ حک میکردم: اگر دیر آمدم مجروح بودم اسیرِ قبض و بسط روح بودم درِ باغ شهادت را نبندید به ما بیچارگان زان سو نخندید جانبازِ فداکار حسین مقنیان ✍️سادات

طولانی است آری ولی پیشنهاد خواندن را سزاوارِ این روایت میدانم

حسِ کنجکاویِ بچگانه ام، کاری کرد که به همایش رتبه برتر های کنکور بروم تا ببینم چه میگویند و چه میشنوند. از قبل برای خودم پیش بینی کرده بودم که قرار است روزی ۱۲ ساعت خوانده ام، اما با روزی ۱۰ ساعت هم می‌شود رتبه ی خوبی آورد ها را زیاد بشنوم . همه ی تصوراتم با روی صحنه آمدنِ تیم انسانی فرو پاشید. در واقع صحبت های مخالفِ با تصوراتم، آبی شد بر روی آتشِ وجودی که مدام فریاد سر می داد خیلی عقبی سااادات من این را خیلی بیشتر از صحبت های کلیشه ای پسندیدم . همیشه تصورم از رتبه برتر های کنکور این بود که تافته ی جدا بافته ای هستند که در دوران تحصیل، رنگ هیچ چیزی جز کتاب درسی و هزارجور کتاب تست را ندیده اند . +من از دوازدهم شروع کردم. _پایه ی ضعیفی داشتم ولی سخت تر درس خوندم و به اونچه خواستم رسیدم. این صحبت ها بود که من به شنیدنش نیاز داشتم 😎 پ.ن: ماهی را هر وقت از آب بگیری تازه است . ✍️سادات

یادِ خدا >>>>>>>>>>>

خارج از تمامیِ بحث و گِلِه ها، صحبت از زادگاه یا به عبارتی سرزمینِ مادری است. سرزمینی که شاهدیم، زیبایی هایش را، سربلندی هایش را، افتخاراتش را. ناجوانمردانه است، فقط نیمه ی خالیِ لیوان را دیدن. یک ایران است و هزاران جانِ فدايي‌اش... به فردوسیِ ایران، باید نازید که بر شاهنامه اش دستی چرخاند و شاهکاری آفرید: چو ایران نباشد تنِ من مباد بدین بوم و بر زنده یک تن مباد... ✍️سادات

بسی زیبایی>>>>>>