به خودت نگو چقدر کار دارم! به جاش از خودت بپرس اولویت واقعی من چیه؟ اینجوری مغزت وارد حالت حل مسئله می‌شه و از واکنش هیجانی و استرسی شدن فاصله می‌گیره...

امیدوارم جنگجوی درونت، در ميان تمام نبردها، راهش را به سوی جاهای امن پیدا کند… آدم‌های امن، آغوش‌های بی‌قید و شرط، و لحظه‌هایی را به جای جنگیدن، فقط زندگی کند… و آرامشِ آهسته زيستن را تجربه کند🤍

وقتی تروما فعال میشه، شما با سن امرو‌زتون واکنش نشون نمیدی… بلکه با همون سنی پاسخ میدی که نخستین‌بار اون زخم رو تجربه کردی. به همین دلیل که گاهی واکنشی نشون میدی که با سن و توانمندی یا بلوغ امرو‌زت متفاوته. این رفتارها نشون‌دهنده ضعف یا بی‌منطقی نیست، بلکه می‌تونه بابتِ فعال‌سازی خودکارِ خاطرات هیجانی قدیمی باشه که مغز برای حفظ امنیت به کار می‌گیره

اگر واکنش تو شدید تر از اتفاق باشد، بدان،داستان، داستان امروز، نیست.

از اجرای نهایی سینا ساعی تو کارناوال، همین یه جمله رو یادت باشه: "رها کن، به صحنه بسپرش. زندگی می‌تونه بی‌نهایت پرده بشمره! گشوده‌تر از انتخاب‌های بسته توئه."

شما نوتیفیکیشن پیامشو تو خواب ندیدید که بفهمید دلتنگی یعنی چی… #مخاطب_نوشت

‌ اگر حقیقتا عاشق کسی باشیم به هیچ وجه از او نمی‌خواهیم که تغییر کند. |سیر عشق| #آلن_دوباتن

«ابهام، سخت‌ترینِ همه‌ی شکنجه‌هاست.»

‌ حالا خودمانیم، عشقی که با بدبختی مراقبش باشی، به چه درد می‌خورد؟ عشقی که با حصار و بند و غل و زنجیر محافظ بشود، چه ارزشی دارد؟ [برادران کارامازوف]

آدم‌ها بخشیده می‌شوند، اما هیچ‌گاه به آن جایگاه عزیزی که بودند برنمی‌گردند...

اگر اعضای بدن دیالوگ بودن چی میگفتن؟