درمانِ دلِ منی، تو را درد مَباد...

‌ یاد بگیرید برای دیگران مرز تعیین کنید؛ انسان خوبی بودن به معنای تحمل همه چیز نیست. #مورگان_فریمن

‌ دیدن افرادی که تحصیلات و جایگاه علمی دارند در بیمارستان اعصاب و روان غیرعادی و غیرمنتظره نیست، اما امروز این مورد تفاوتی داشت که بسیار شگفت زده شدم، شاید اگر خارج از بیمارستان باهاش برخورد و صحبت میکردم ذره‌ای در سلامتیش شک نمیکردم چه برسه به بستری در بیمارستان! خانمی بودن که بدون هیچ علائم خاص و نشانه رفتاری یا روانی مشخصی بستری شده بود، فارغ‌التحصیل ارشد روانشناسی بالینی بود و از اول ورود به بخش زنان شروع کرد به صحبت کردن. فارغ از علت بستری که صرفاً اعتیاد به مواد بود، به طرز باورنکردنی ای افکار و دیدگاه مثبت و جالبی داشت و صبر، آرامش و طبع بلندی درش مشخص بود... از پذیرش برامون گفت... از بخشش والدین و جبر انگاری در تربیت... از هنر به کارگیری علم روانشناسی و رواندرمانی در عرصه زندگی شخصی... از جهان بینی کلی مثبت نسبت به انسان‌ها... از بخشش افراد از سر آگاهی... و... از معدود دفعاتی بود که به طرز عمیقی دیدگاه و برداشت شخصی من رو از بیماران بخش اعصاب و روان متحول کرد و یکبار دیگه متوجه شگفت‌انگیزی و عمق شخصیت افراد شدم. ‌

‌‌ امیدوارم همیشه جایی برای برگشتن داشته‌باشی و کسی جایی منتظرت باشد، و دلیلی برای ادامه‌دادن پیدا کنی، و وقتی دلتنگی، یاد چشم‌هایی بیفتی که آشوبت را تسکین می‌دهد. #حميد_سليمی

‌ زمستان بود بوسه آتش زدیم و گرم شدیم... ‌

من تورا دوست دارم در روزهایی که مسئله ما زنده ماندن بود، نه عاشق بودن.

تشکر از دوستانی که محبت داشتن باتوجه به فعالیت کم و سایدم جویای حالم شدن خوبیم نفس می کشیم... امیدوارم حال همگی خوب باشه، حداقل جسمی...از لحاظ روحی بهتون حق میدم مساعد نباشید این چند روز، حال و هوای دل‌ها عجیب سنگینِ. نبودن آدم‌هایی که تا همین دیروز کنارمون بودن، دردیِ که به این راحتی‌ها التیام پیدا نمیکنه شرایط اخیر و پیش آمده برای همه ما سخت بود،هست و خواهد بود. رفقای کنکوری هرکس درس میخونه و در مسیر هدفش هست مدیریت بحران خوبی داشته بهش خداقوت می‌گم و هرکس هم که شرایط و انگیزه و انرژی درس خوندن نداره رو هم بهش حق میدم، فقط شما تنها نیستی، خیلی از رقیب های شما در شرایط مشابه هستند. برای دل‌های داغدار آرامش، و برای همه‌مون روزهای روشن‌تر آرزو می‌کنم #مهی_نوشت

روزی در تاریخ مینویسند که درد آنقدر گسترده بود، که اشک‌ها نمیدانستند؛ برایِ کدام نام، کدام شهر، کدام زخم ایران فرو بریزند.

این جنازه‌ی رو زمین هم هدف داشت، هم آرزو.