‌ می‌خواهمت، که خواستنی‌تر ز هر کسی ‌

و درمانِ غم‌هایَت ممکن است شنیدنِ صدایِ کسی باشد که دوستَش داری…

‌ هرگوشه‌این‌شهر‌کسی‌خواب‌ندارد درگیرهمان‌کسی‌که‌آسوده‌به‌خواب‌است! ‌

دوستت دارم نه با هیجان روز های اول با ارامش سالهایی که هنوز نیامده اند...

‌ آغوش تو بوی وطن بوی عشق داشت خالیست جای تو وطنم درد می‌کند ‌

او امن بود و دنج اگر آدم نبود و مکان بود،احتمالاپناهگاهی می‌شد روی کوه‌ها،یا گرم‌خانه‌ای برای‌ بی‌خانمان‌ها، ‌شاید هم کتابخانه‌ای برای از واقعیت فرار کرده ها.

در گریختن رستگاری نیست، بمان و از خودت چیزی بساز که نشکند...

‍‌ ‌ دوش در حلقه ی ما قصه ی گیسوی تو بود  تا دل شب سخن از سلسله ی موی تو بود ‌

در پایان آدم‌هایی هست که وجودشان از غم دنیا می‌کاهد؛ تو از آن آدم‌هایی🫀

رها کن آنچه را که رهایت می‌کند.