هیهات از خیال محالت که در سر است

نابهنگام ناگهان منی

قلبِ کوچیک من فقط یه خونه‌ است که واسه تو ساخته شده و بس

چرا اینقدر حق گفتی داداش:`)

میگه که... دلتنگم همین فردا بیا… حرفی ندارم با هشیکی ولی تو یکی فرق داریا! تو که نیستی غریبم با مردم با نبودنت منو میکشی آخر تو تو که نیستی که باهام حرف بزنی… دارم رد میکنم این شبای نامردو

من خودمو تو لحظه های با تو بودن جا گذاشتم وگرنه این همه فکر بهت طبیعی نیست:)

سر من درد که نه میل شکستن دارد تا که بیرون بکشم از وسطش فکر تو را...

تو همان جان منی و نشانی قلبت را هرگز از یاد نمیبرم فرسنگ ها هم که از من دور باشی هوایت که به سرم بزند مینشانمت کنار رویاهایم دست های دلواپسی ام را قفل میکنم به بودنت تو همان جان منی که گاهی میرسی به لبهایم

میگفت اصل اونه که چشات بخنده و الا هر ننه قمری میتونه خنده رو رو لبات بیاره! تو چشام خیره شد و گفت: آاااااخ که نمیدونی وقتی قهوه‌ای سوخته‌ی چشای دلبر برق میزنه از ذوق چه دلی میبره بی انصاف:)

کاش می‌آمدی این‌ روزها احتیاج دارم قلب انسان دیگری کنار قلب من بتپد.

زندگی باید کرد گاه با یک دلِ تنگ . .

جُز تو یاری نگرفتیم و نخواهیم گرفت... بر همان عهد که بودیم بر آنیم هنوز...!