احتیاج به یه اتفاق بود و تورو دیدم اتفاقی، یهو دیدم خودِ همون اتفاقی..

تو همون ادمی هستی که انگار دنیای من بدون دیوونه بازیاش خاکستری عمیق شده همونی که اتفاقی اومد و دیگه دلم نخواست اتفاق باشه...

تو اخیشِ بعدِ دلشوره هامی...

مثل نفس هایم دوستت دارم همانقدر بی اختیار همانقدر تا پای جان...

چشام میدید دلم باور نمیکرد...

تو آن آزارِ شیرینی که دلخواه است تکرارَت!

‏میشد این ساعت ها جای بهتری بود مثلاً بغلت...

و انگار که‌ بودنت‌ راهیست‌ برای‌ دلبستن‌ به‌ زندگی...

من نگفتم “دوستت دارم” اما پیش همه از تو تعریف کردم من نگفتم “دوستت دارم” اما از لبخند‌ همیشگیم موقع صحبت با تو چیزی نفهمیدی؟

حس نمیکنی الان باید بغل من میبودی؟

تو امروز من و تمام فرداهای منى