داستان امروز: همیار دانشجو! تجربه جذاب کار تو دانشگاه به عنوان کمک حال آموزش دانشکده و درک کردن سختی کارشون بدون واسطه و با چشم غیر مسلح. #مدیرمملکت 👩🏻‍💼 🎓 #دال_عین_طا

خیلی اوقات غرهایی که می‌زنیم همه از ناآگاهیه آگاه نیستیم که اون کار در واقع چقدر سخته به قول معروف: بیرون گود نشستی و می‌گی «لنگش کن!» ولی وقتی میری تو بطن کار می‌بینی واقعا سخته! یا حداقل به اون راحتی که فکر می‌کردی نیست!

مثل وقتی که مامانت غذا می‌پزه و جای تشکر و خوش برخوردی جای کمک کردن بهش برا سفره انداختن فقط میای برای خوردن و تازه اونجا، اُردهای ناشتات شروع می‌شن! این چرا آنقدر شوره! چرا بی‌مزس! چرا نپخته! چرا سوخته! و مامان طبق معمول چی میگه؟😏 شما که آنقدر کدبانویی که ایراد می‌گیری خب فردا ناهار پای شما😏 توام که می‌دونی چقدر سخته آشپزی! ترجیح میدی همون غذای کم نمک یا شور رو بخوری، ولی خودت آشپزی نکنی!!

همینو تعمیم بدید به ویژگی‌های کلان مدیریتی سازمان، خونه، یا کشور توی توی همشون رو نگاه کنی از یه جا سر چشمه میگیرن یه ساختار مدیریتی مشخص دارن خونه در سطح کوچیکتر کشور در سطح کلانتر

همه این غرهایی که دور و اطراف میشنویم مصداق همون غذا شورست! واقعا شوره. خودتم قبول داری. پس برای درست شدنش چیکار می‌تونی بکنی؟ فقط غر بزنی؟ چند بار؟ یه بار؟ دوبار؟ ده بار؟ هر بار؟! بالاخره که چی؟! نمی‌خوای یبار یه تکونی به خودت بدی جهت درست شدن وضعیت؟! آره شاید چند بار اول بسوزونی غذا رو شاید شور شه بی نمک شه بدتر از دستپخت مامانت حتی ولی بالاخره دستت میاد که این غذا چطور درست میشه به عالی‌ترین مزه خودش میرسه بالاخره دستت میاد فقط کافیه غر زدن صرف رو بزاری کنار #مدیرمملکت 👩🏻‍💼

پاشو یه تکونی به خودت بده ببین کجای مملکت شوره کجاش بی‌مزس همونجا رو دست بگیر براش برنامه بریز برو تو کارش فقط حواست باشه نسوزه! وگرنه یه مملکت گشنه می‌مونه! #مدیرمملکت 👩🏻‍💼

عمیقا خوشحالم که ماه خرداد دیگه منو یاد امتحانات و بدبختیام نمیندازه!

عین یک سال گذشته کابوس من شده بود فکر کردن به یه روز هیچوقت فکر نمی‌کردم گذرش رو حس نکنم ولی به ذهنم رسید که الان نزدیکای ۳ خرداده و من اصلا ۳۱ اردیبهشت تو ذهنم نبود درصورتی که تک تک روزا رو باهاش زندگی کردم!

همینه زندگی ترسناک و امیدوار کنندست تو یه روزی اصلا یادت نمیاد که سر چی کلی ترسیدی، استرس داشتی، ذهنت درگیر بود. حتی تاریخشو فراموش می‌کنی! ترسناکه، چون آدما ذاتا راحت به همه چی عادت می‌کنن. گرفتار روزمره میشن. یکنواختی زندگی از یه جا به بعد تو ذوق میزنه. ترسناک ترین بخشش اینه که، اونی که امروز باهاش میگی می‌خندی، ممکنه سال بعد اصلا به صورت فیزیکی جایگاهی تو زندگیت نداشته باشه! امیدوار کنندست، چون ذاتا آدما راحت به همه چی عادت می‌کنن. راحت با تغییرات زندگی کنار میان. مثلا نبود یه نفر! شاید حتی درکش نکنن، ولی عادت می‌کنن.

حواستون به خودتون و به هم باشه! پ.ن: از این استادای خوب، که حتی وقتی دیگه باهاشون کلاس هم نداری، حواسشون بهت هست، برای تک تکتون می‌خوام🌷 #دال_عین_طا 🎓

آقای امام حسین «ع»! ما حتی پاسپورتم نداریم نمی‌شه کاریش کرد؟!

میترسم بمیری و کربلا رو نبینی...🥀