تازه ماجرای هفته نصف شد اما هنوز جذاب‌ترین بخش‌هاش که چهارشنبه و پنجشنبه بود، باقی موند. باشه طلبتون ان شاء الله آروم آروم تعریف می‌کنم. ممنونم که تا اینجا همراه اتفاقات زندگی من بودین. و ممنونم از پیام‌هایی که تو پشت صحنه داشتین.🌻

رسیدیم چهارشنبه روزی که با این بیت شروع شد: و از قدیم گفتن روزی که نکوست، از اولش پیداست!🤓

۱۱۰ تا ویو خورده به ابجد علی! اتفاق؟ فععععک نکنم!

هفته پیش هفته پر شهیدی بود از شهید اکبری داریان بگیر تا بیت شعر وصف حال شهید سید علی حسینی خامنه‌ای اما این همه ماجرا نبود!

بعد این حرفا بابونه منو با شهید عجیبی آشنا کرد خانم دکتری که شهادت دنبالش گشت وسط تهران طبقه هشتم! (و تو چه میدانی راز عدد ۸ چیست؟) دختری از خطه اراک کسی که مهاجرت کرد به تهران در پی تحصیل علم و دانش و بعد اون، باز دعوت‌نامه‌های مهاجرت خارجی براش صف کشیده بود. و خب مثل هر آدم دیگه ای، به رفتن هم فکر می‌کرد! اما موندن رو انتخاب کرد. بهتره بگیم: موندن و ساختن رو انتخاب کرد!

تسلیم بودن دربرابر الله و امام شناسی شهیده رو میتوانید از این نوشته ها بفهمید ... 🕊🌹🇮🇷 #شهیده_مهسا_طاهری 🌷|کانال رسمی شهیده نخبه دکتر مهسا طاهری

معرفی می‌کنم: شهیده نخبه دکتر مهسا طاهری! چقدر مدال القاب داری خانوم؟❤️ تاریخ شهادت؟ ۱۳ اسفند ۱۴۰۴ زندگی بعد از رهبر رو طاقت نیاورد رفت از طبقه هشتم پرواز کرد و رفت...

وارد کانال شدم، اولین پیامی که خوندم این بود اولین ها هرگز اتفاقی نیستن! این کانال رو برادرش اداره می‌کنه همیشه خواهرا برای برادر شهیدشون گریه و دلتنگی کردن و جیگر بقیه رو سوزوندن. اما اینجا شما یه کلیشه برعکس رو نه در سریال، بلکه در زندگی واقعی شاهد هستید. بانوان ما به درجه‌ای از عاشقی رسیده‌اند، که در رسیدن به معشوق، از مردانمان جلو می‌زنند.

همین الان با یه شهیده آشنا شدم مثل خودم آبانی تازه فقط با اختلاف 4 روز. :) و نخبه... لازمه بگم قند تو دلم آب شده یا....

یه نفر خطاب به من: تو خیلی آدم پیگیری هستی. تا ماه تولد و فیها خالدون مردمو درمیاری. واکنش صادقانه من: هنوز دوستامو ندیدی😏

تراپی؟ نه ممنون. استیکر کیبورد می‌چسبونم. #کار_دراما

۸) رسیدیم به چهارشنبه روز تعطیلی که دوست نداشتم خونه باشم. یا بهتر بگم: از خونه موندن فراری بودم و دنبال راه چاره. دلم گردش و هم‌صحبتی می‌خواست. از طرفی دلم برای مشهد پارسال تنگ بود. یادم به همسفرم افتاد. همکار سابق اما دوست دریادل! چهارشنبه رفتیم باغ کتاب. پاتوق فعلی من، هر بار بخوام هوایی تازه کنم. سر راه از باغ موزه دفاع مقدس رد شدیم، خندید و گفت: وقتی با دوست انقلابیت میای بیرون چه توقعی داری؟ آخرش کارت یا به گلزار شهدا می‌رسه یا به موزه دفاع مقدس! خندیدم. بامزه بود. اینکه با وجود انقلاب درونی من، هنوزم از بیرون «انقلابی» به نظر می‌رسیدم جالب بود. رفتیم کنار دریاچه، زیر بید مجنون شایدم بید عروس! نشستیم رو صندلی از هر دری سخنی ساعت از دستمون در رفت وقتی با یه رفیق خوب هم‌صحبت می‌شی، تازه می‌فهمی خدا چرا صله رحم رو واجب کرد و گفت (دلیل لبخند خواهر دینی شدن، کلی ثواب داره.) آرامش این عکس رو دوست دارم کاش تا همیشه میشد توش زندگی کرد