هیچکدوم مثل این سخت نبودن

نه تیپ شخصیتی خودمو میدونم.. نه اصلا مباحث روانشناسی برام مهمن.. ولی هرچی هستم از خودم بدم میاد

یه مرضی هست به نام توداری..

اینجوره که مثل یه سنگ میشی بی تفاوت به هر چیزی وقتی هی اذیت بشی و نشونش ندی کم‌کم برات میشه عادت عادت میکنی به بی تفاوتی گریه کردن و حتی خندیدن سخت میشه به زور میخندی گریه هم سالی یه بار

اینقد نمیخندی و گریه نمیکنی تا فوران میکنی و عین یه آتشفشان هرچیزی که کنارته رو نابود میکنی همه ی عزیزانت رو..

و اینکه نتونی بروز بدی اون احساس لعنتیو خیلی بده.. واس همین دعا میکنم دلتون انقدر نازک بشه که حتی با یه اخم کوچولو هم به راحتی گریه کنین

ن اینجور ک بعد از یه مدت طولانی.. با دیدن وسایلی که باید لبخند به لبت بیاره بشینی و زار زار گریه کنی💔

و بفهمی که چقدر دلت واسه قبلا خودت تنگ شده..

خدا چقد به فکرمون بود ک گریه رو آفرید

هیچی مثل گریه نکردن و خشک بودن بهت ضربه نمیزنه.. ضرب شمشیر هم دردش کمتره

خدایا شکرت واسه گریه کردن واسه دونه دونه ی اشک هامون واسه لبخند های وسط گریه واسه خاطره های خنده داری که باهاش گریه میکنیم واسه همه چی همش نعمته اگه با همین خاطره های خنده دار گریه نکنیم که خفه میشیم..از درد دوری دق میکنیم..خدایا شکرت

الان فقط یه روضه ی محرم و یه چای می‌چسبه با یه عالمه اشکی که نخواهم جلوشو بگیرم یه گریه با صدای بلند.. و بعدش یه مداحی که هیچ وقت تموم نشه