‌

«دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ‌، ای هیچ برای هیچ برهیچ مپیچ.»

‌

عزیزِکم! ‏اگر نبودم، مرا در چیزهایی پیدا کن که دوست‌شان داشتم؛ لا به لای چوب‌های خشک و گُل‌ها، در پسِ کوچه‌های بی‌عابر و پُر از درخت، در چمن‌‌های سبز و پُر از قاصدک، در بوی کیک سیب و دارچین و در آن‌سویِ چشمانت، وقتی به آینه نگاه می‌کنی..

‌

- می‌روم، آزرده‌ام، مقصد نمی‌دانم کجاست.

‌

بی‌تفاوت باش. مگر دریا مُرد از بی‌بارانی؟