اما گاهی از تنهاییمان فرار نمیکنیم و
دیگر نیاز نداریم به آدمها پناه ببریم.
حالا روزهایمان رنگ و بوی نیاز و خواهش ندارد؛
طعمِ از دست دادن ندارد..
اما همهیِ ما ترانههایی را در گوشهای،
مخفی نگاه داشتهایم؛ برایِ روزها و
شبهایی که قلبمان ترک میخورد،
برایِ گریستن..!