واقعیت انکار ناپذیر این است؛ زندگی قرار است تمام شود.. قرار است یک سری از آدم‌ها را از دست بدهیم، قرار است هم گریه داشته باشیم هم خنده، قرار است آدم‌هایی به ما ضربه بزنند و آدم‌هایی هم برایمان مرهم شوند، و قرار است اطمینان کنیم و لذت ببریم.

گله‌ای نیست، به تنهاییِ خود دل بستم.. به غزل گریه‌ی هر روز، به شب بیداری‌.

- غم‌خوار خویش باش؛ غمِ روزگار چیست؟

همـتی، تا مرهمی بر زخـمِ یکدیگر نهیـم.

و امیدوارم که نامه‌های مرا نخوانی، بلکه خودم را بخوانی. کلمات نتوانسته‌‌اند؛ مرا آن‌چنان که هستم برایت توضیح دهند.