از من غزلی مانده و از تو اثری نیست در خانه ی تنهایی من، هیچ دری نیست «لیلا » شدنم دستِ خودم بود عزیزم جز من به خدا عاشقِ دیوانه تری نیست بگذار و برو فکر نکن بی تو...عجیب است در رفتن ِ تو هیچ غم و دردسری نیست من حبسِ خودم هستم و تردید ندارم دور و برِ من جز «منِ ِ تنها» خطری نیست در هر غزلم عشق نشسته است کنارم اما به خدا ذره ای از تو خبری نیست

=>

بلاخره یه روز بهت ثابت میشه افکارتو تو خودت بریزی خیلی بهتره . *از هرجهتی

از دسته فکت هایی در قالب عکس . این واقعا حقققققققق زیاد .

-sky .

احتمالا آخرش از تجمع زیاد افکار مختلف تو ذهنم، سرم منفجر میشه و میمیرم بعدش روی سنگ قبرم مینویسن عاقبت اورتینک بیش از حد !

حقیقتا دیگه از بس از لفظ واگعیه یا کیکه استفاده کردن دارم نسبت بهش دچار تهوع میشم .

چون باحال بودن

دلم یه آدم غریبه امن و آرام میخواهد . و پذیرنده ، و شنونده ، و پناه دهنده ... کسی که قضاوتم نکند و فقط گوش کند . کنجکاو نشود، بیشتر نپرسد، سرزنش نکند، دلیل نخواهد . دلم نگاهی بیگانه اما گرم میخواهد یک دوستی عمیق ولی کوتاه یک همنشینی ساده اما بدون ادامه ! یک نفر که انگار مرا از جنگل سرد و تاریکی که در آن گم شده ام نجات بدهد ، به کلبه گرم ودنج خودش ببرد ؛ برایم چای بریزد و بی آنکه بپرسد چرا و از کجا می آیم مقابلم بنشیند ، حرفهای مرا بشنود و شانه های مرا برای تسکین بفشارد و حالم که خوب شد .. نپرسدکجا؟ فقط راه خیابان را نشانم بدهد،در آغوشش بگیرد و برایم آرزوهای خوب کند و از او که دور شدم، احساس کنم خدا را ملاقات کرده ام که اینقدر آرامم .

از متنش خوشم اومد