آدمی به مرور آرام میگیرد
بزرگ میشود
بالغ میشود
و پای اشتباهاتش میایستد
گذشتهاش را قبول میکند،
نادیدهاش نمیگیرد
میفهمد که زندگی یک موهبت است،
یک غنیمت است
یک نعمت است
و نباید آن را فدای آدمهای بیمقدار کرد !
اصلا از یک جایی به بعد حال آدم خودش خوب میشود
وقتی من رو برای اولین بار می بینی، نه مغرورم، نه افسردم، نه مشکلی دارم، نه ازت بدم میاد و نه جدیم .
من فقط سیستم ایمنی بدنم این جوریه که در مقابل آدم های جدید ساکتم و با احتیاط رفتار میکنم .