کسی که باورت داره همیشه چند قدم از کسی که دوست داره جلوتره

زندگی بعضی وقت‌ها انقدر بی‌رحمه که از یه شکاف کوچیک گیرت می‌اندازه تو ضعیف‌ترین لحظه‌ت، نمی‌ذاره بفهمی و درست از تهِ دلت زخمی‌ت می‌کنه حتی اگه دست‌وپات بسته باشه حتی اگه بالای سرت طوفان به پا باشه باز هم پرتت می‌کنه توی یه عشق بی‌رحم..

💔

درگیر هیچ‌کس و هیچ‌چیزی نیستم. آنان که مدام درگیر این و آن شدند، کجای دنیا را گرفتند؟! آنان که هربار رابطه‌های تازه‌ای تجربه کردند، جز عمری بر باد رفته، چه دست‌آورد باارزشی برایشان ماند؟ درگیر و گرفتار آدم‌ها نیستم، با کسانی مانده‌ام که دوستم دارند و در کنارشان احساس راحتی می‌کنم، هرصبح به شوق طلوع آفتاب و تماشای جزئیات ساده‌ی اطرافم بلند می‌شوم، هرکار که حالم را بهتر کند انجام می‌دهم و هر شب، به شوق فرداهایی بهتر و معجزه‌هایی که شاید اتفاق بیفتند، می‌خوابم. خدا را بیشتر از هرکسی دوست دارم و کتاب خواندن و چای نوشیدن و تماشای فیلم‌های تازه را بیشتر از هرچیزی. بزرگ شده‌ام که فهمیده‌ام از تنور دوست‌داشتن‌های افراطی، آبی برای آرامش من گرم نمی‌شود و پشیمانم که چرا پیش از این، آدم‌هایی را بی‌ هیچ دلیلی متفاوت می‌دیدم و بی هیچ منطقی متفاوت دوست داشتم، آدم‌هایی که حالا که فکر می‌کنم؛ بیشتر از هر انسان معمولی، معمولی بودند، کارهای معمولی انجام می‌دادند، حرف‌های معمولی می‌زدند و با آدم‌های معمولی معاشرت می‌کردند. بعد از این جز خودم و خدای خودم روی هیچ‌چیز و هیچ‌کس دیگری حساب نمی‌کنم. چون نه چیزها همانی‌اند که می‌بینم، نه آدم‌ها همانی‌اند که فکر می‌کنم. بزرگ شده‌ام که فهمیده‌ام زندگی همه‌اش دویدن و تلاش کردن و موفق شدن نیست، آدمی بیش از هر چیز دیگری به امنیت و آرامش و راحتی نیاز دارد. بزرگ شده‌ام که آرام‌ترم، بزرگ شده‌ام که بی‌خیال‌ترم، بزرگ شده‌ام که وابسته نیستم.