دیگه اینطوری شدم که از نظر بقیه مغرور و عصبیم، اما از نظر خودم به یه بغل نیاز دارم که توش بمیرم.

هیچوقت نمی‌بخشمت، چون تو باعث شدی بارها از خودم بپرسم مگه چی کم داشتم.

هرکس درک متفاوتی از زیبایی دارد، پس در مورد ظاهر و زشتی و زیبایی هیچ‌کس نمی‌توان اظهار نظر کرد. هرکس تعریف متفاوتی از خوشبختی دارد، پس بر هیچ اساسی، برای خوشبختی یا بدبختی هیچ‌کس نمی‌توان پیش‌داوری کرد. هرکس آستانه‌ی خاصی برای خوشحالی دارد، پس برای حال خوب هیچ‌کس نمی‌توان نسخه پیچید. من شاید چشم‌های سیاه را زیبا بدانم، تو شاید چشم‌های روشن، سبز، یا شاید برایت فرقی نمی‌کند. شاید من سکوت، سلامتی و سادگی را خوشبختی بدانم، تو شاید هیاهو، ثروت، یا هزار چیز دیگر را. من شاید با نور و رنگ و لبخند و خدا، حالم خوب است، تو شاید مثل من باشی و شاید هم نباشی، شاید تو برای حال خوبت، دلایل محکم‌تری نیاز داشته باشی. ما آدم‌هایی مختلفیم با سلیقه‌هایی مختلف و حق نداریم برای تفاوت‌هایی که هست، یکدیگر را مؤاخذه کنیم و زیر سوال ببریم. حق نداریم با ترازوی سلیقه و احساس و ادراک خودمان به جان جهان و آدم‌ها بیفتیم، تشریح یا قضاوتشان کنیم و برای آن‌ها نسخه بپیچیم. کم پیش می‌آید که دیگران هم شبیه ما فکر کنند، مطابق با سلیقه‌‌ی ما باشند و حالشان با دلخوشی‌‌های ساده یا پیچیده‌ی ما خوب شود. خلاصه که؛ سَرمان به کار خودمان باشد، اینجا جهان تفاوت‌هاست...