خوانندههای قدیم،
بلبلان شبزدهای بودند که برای ما از فراق گفتند تا قدر وصال را بدانیم.
تا نغمهای از آن روزگاران برمیخیزد، دست تقدیر، صفحهی خاطره را
دوباره روی گرامافون روح میگذارد. آوازشان، مرهم زخمهای روزگار و ترانهشان، نجوای نخلستانهای تشنهی عشق بود.