یا هو غیرك عندي یسوي؟ یا هو غیرک انکسر ظهري... 💔

ما یک سال است که سرخ سرخیم. از آن شب لعنتی خردادماه پارسال تاحالا. ما صاحبان پرچم‌ها و بیرق‌های سرخیم. منقش به یالثارات‌الحسین. شب‌های بسیار. روزهای سخت. ما خون‌های سرخ داده‌ایم. از بندرعباس و سیریک و لامرد تا خیابان فلسطین تهران. خون شیعیان امیرالمومنین، خون نائب حضرت حجت، سرخ و گرم به زمین ریخت. یک‌سال تمام یک اف به قاتلان اطفال و نوامیس شیعه گفتید؟ گفتید «بیچاره امام حسین چه‌کار دارد به مشکل شما با آمریکا؟ امام حسین را قاطی درگیری خودتان نکنید» دریغ از یک تجمع سرخ. یک شعر سرخ. یک‌سال تمام سرخ نبودید. صورتی بودید. خاکستری بودید. رگ غیرت‌ شیعی‌تان متورم نشد. بخار ازتان بلند نشد. حالا یک‌شبه سرخ شده‌اید. استوری‌های سرخ‌تان قضا نمی‌شود. تجمعات و مراسم‌های زیرزمینی‌‌تان قضا نمی‌شود. سراپا سرخ‌اید. شما سرخ‌شدن هم بلد بودید؟ جمع‌شدن هم بلد بودید؟ تنفر از کفار و ظالمان را هم بلد بودید؟ پس کجا بودید این همه وقت؟! سرخ‌ بپوشید و بخزید توی زیرزمین‌هایتان و شعرهای مستهجن‌تان را بخوانید و کف بزنید. از زیرزمین‌ها بیرون نیایید و با حرف‌هایتان، استوری‌هایتان، پروفایل‌هایتان، BUL هایتان و جوراب‌های سرخ دلقک‌وارتان برای شیعه هزینه نتراشید. تشیع انقلابی امروز با هسته مرکزی استکبار پنجه در پنجه شده. به‌فکر از پا انداختن تمدن پرزرق کفر است. حوزه مبارزاتی‌اش را جهانی کرده و فراتر از درگیری‌های مذهبی رفته. شما هنوز در سطح بزن و برقص‌های مخفیانه و فحش‌های علنی متوقف شده‌اید. شما همچنان در زیرزمین‌هایتان، در جشن‌های با تم قرمزتان، و در رِد پارتی‌هایتان مشغول رقص باشید، ما پرچم سبز علی‌ولی‌الله را که به قله‌ها رساندیم، خبرتان خواهیم کرد ان شاءالله. «مهدی مولایی» @m_molaie110

کسانی به امام زمانشان خواهند رسید که اهلِ سرعت باشند ..

تو اونی هستی که کنارت همه‌چی کیف میده، تو همونی هستی که می‌شه ساعت‌ها باهاش حرف زد و خسته نشد، تو همونی هستی که میشه باهاش از پرت‌ترین و مسخره‌ترین چیزایِ دنیا بحث کرد تا عمیق‌ترین مسائل فلسفی و کلامی، تو همون یه دونه آدمی هستی که اندازه‌ی تنهاییم دوسش دارم، تو همونی هستی که آش خوردن باهاش تو گرمای ۵۰ درجه قم هم حال میده، تو همونی هستی که حاضرم تموم غماشو به جون بخرم تا لبخند از رو لبش نیفته، تو رفیقِ وادیِ توحیدِ منی، همونی که وقتی باهاش قدم میزنم می‌تونم خودمو تو کوچه پس کوچه های نجف فرض کنم و رو به روم گنبدِ امیرالمؤمنین رو ببینم. همونی که دلم می‌خواد تا اخر عمرم باهاش زندگی کنم، همزمان باهاش از این دنیا برم و باهاش تو یه مکان دفن شم. تولدت مبارک، سیدعلی شوشتریِ عزیزِ من :)