eitaa logo
تفکر آزاد
423 دنبال‌کننده
133 عکس
26 ویدیو
1 فایل
✍️کانال تفکر آزاد با محتوای یادداشت های شخصی 📊 احتمال اشتباه در مطالب و تقریرات وجود دارد. 🔎اندیشه آزاد در جستجوی حقیقت @ma140512👈انتقاد و پیشنهاد🖊 #کانال_تفکر_آزاد
مشاهده در ایتا
دانلود
🔴 آیا باید حقایق علمی و دینی را به بهانه ایجاد شبهه ، حساسیت و... پنهان کرد؟ گاهی گفته می‌شود که برخی مطالب علمی یا حقایق دینی نباید در محافل عمومی مطرح شوند، زیرا ممکن است موجب تشویش اذهان، ایجاد شبهه یا حساسیت شوند. این سخن، اگر به معنای رعایت شیوه صحیح بیان باشد، سخنی درست است؛ اما اگر مقصود، پنهان کردن حقیقت و خودداری از طرح مسائل باشد، نه با عقل سازگار است و نه با آموزه‌های قرآن. جامعه‌ای که با پرسش‌ها و مسائل واقعی روبه‌رو نشود، رشد فکری پیدا نمی‌کند. اگر حقایق و مباحث علمی و دینی به صورت مستدل و روشنگرانه بیان نشوند، به تدریج فضای فکری جامعه به تکرار مکررات، تقلید و سطحی‌نگری تبدیل خواهد شد. در چنین فضایی، دین نیز به صورت گزینشی و سلیقه‌ای فهمیده می‌شود؛ یعنی هر کس آن بخش از دین را که با سلیقه و پیش‌فرض‌های خود سازگار است می‌پذیرد و بخش‌های دیگر را نادیده می‌گیرد. این روش، نه تنها کمکی به حفظ دین نمی‌کند، بلکه مانع رشد فکری جامعه و زمینه‌ساز گسترش جهل خواهد شد. اگر قرار باشد هر مطلبی که احتمال سوءبرداشت یا سوءاستفاده از آن وجود دارد بیان نشود، لازمه این دیدگاه آن است که بخش‌هایی از قرآن نیز نباید در اختیار عموم قرار می‌گرفت؛ زیرا آیاتی درباره قتال، برده، کنیز، حدود، ارث و موضوعات دیگر وجود دارد که همواره محل پرسش یا حتی سوءاستفاده برخی افراد بوده است. اما خداوند این موضوعات را در قرآن بیان کرده و دستور به حذف یا پنهان کردن آنها نداده است، بلکه مسئولیت عالمان را تبیین صحیح آنها قرار داده است، نه کتمان حقیقت. قرآن نیز به صراحت از کتمان حقیقت نهی می‌کند. خداوند می‌فرماید: ولا تلبسوا الحق بالباطل وتكتموا الحق وأنتم تعلمون (بقره، ۴۲). همچنین درباره اهل کتاب که مأمور به بیان حقایق بودند، می‌فرماید: وإذ أخذ الله ميثاق الذين أوتوا الكتاب لتبيننه للناس ولا تكتمونه (آل‌عمران، ۱۸۷). درباره پیام‌آوران الهی نیز می‌فرماید: الذين يبلغون رسالات الله ويخشونه ولا يخشون أحدا إلا الله (احزاب، ۳۹). از سوی دیگر، قرآن بارها انسان را به تعقل، تفکر و تدبر دعوت می‌کند؛ أفلا يتدبرون القرآن (محمد، ۲۴)، أفلا تعقلون (از جمله بقره، ۴۴ و آیات متعدد دیگر)، و أولم يتفكروا (اعراف، ۱۸۴). اگر قرار بود برای جلوگیری از ایجاد پرسش، حقیقت بیان نشود، این همه دعوت به اندیشیدن، تدبر و تعقل چه معنایی داشت؟ البته این سخن به معنای نادیده گرفتن حکمت و هنر در بیان نیست. هر حقیقتی باید با رعایت شرایط، مخاطب‌شناسی، ادبیات مناسب و متناسب با ظرفیت فهم مخاطب بیان شود. گاهی لازم است یک موضوع به صورت تدریجی، همراه با مقدمات لازم و پاسخ به پرسش‌های احتمالی مطرح شود. از همین رو خداوند می‌فرماید: ادع إلى سبيل ربك بالحكمة والموعظة الحسنة وجادلهم بالتي هي أحسن (نحل، ۱۲۵). بنابراین، آنچه باید مدیریت شود، شیوه بیان است، نه اصل بیان حقیقت. از سوی دیگر، مسئولیت تنها بر عهده گویندگان نیست. مردم نیز وظیفه دارند قدرت تحلیل، روحیه تعقل و ظرفیت پذیرش خود را افزایش دهند. جامعه‌ای که با شنیدن هر سخن تازه‌ای دچار آشفتگی شود یا بدون بررسی و اندیشه آن را بپذیرد یا رد کند، به بلوغ علمی و فکری نخواهد رسید. قرآن در وصف بندگان شایسته خدا می‌فرماید: فبشر عباد الذين يستمعون القول فيتبعون أحسنه أولئك الذين هداهم الله وأولئك هم أولو الألباب (زمر، ۱۷ و ۱۸). همچنین می‌فرماید: ولا تقف ما ليس لك به علم (اسراء، ۳۶)؛ یعنی از چیزی که به آن علم نداری پیروی مکن. این آیات نشان می‌دهد که وظیفه مخاطب نیز تنها شنیدن نیست، بلکه باید با دقت، انصاف و اندیشه، حق را از باطل تشخیص دهد. بنابراین، راه صحیح، پنهان کردن حقایق نیست، بلکه بیان عالمانه، مستدل و حکیمانه آنهاست. همان‌گونه که گوینده موظف است حقیقت را با شیوه‌ای درست بیان کند، مخاطب نیز وظیفه دارد با عقل، انصاف، سعه صدر و روحیه حقیقت‌جویی به آن گوش دهد. جامعه‌ای که هم عالمان آن از بیان حق نهراسند و هم مردم آن اهل تفکر، تحقیق و نقد باشند، به سوی رشد علمی، فکری و دینی حرکت خواهد کرد. 📲عضویت در کانال ⬇️ https://eitaa.com/TafakoreAzad
🔵 «إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ يَنْصُرْكُمْ وَيُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ» (سوره محمد، آیه ۷) 🔴 اما باید بدانیم که نصرت الهی صرفا با شعارهای زیبا، هیجان‌زدگی، ظاهرسازی دینی، تهمت، نشر اکاذیب و بی‌تدبیری و بی اخلاقی در جامعه اسلامی محقق نمی‌شود، بلکه با ایمان و اعتماد واقعی به خدا، تقوا، اتحاد، نهایت تدبیر، تلاش و جهاد صادقانه حاصل می‌شود. 📲عضویت در کانال ⬇️ https://eitaa.com/TafakoreAzad
🔴 اعتراض جاهلانه جایگزین سؤال یا نقد علمی نیست. همان‌گونه که متخصصان دین در مسائل تخصصی مانند پزشکی، مهندسی، نظامی و دیگر علوم، بدون داشتن دانش و تخصص لازم وارد اظهار نظر تخصصی یا اعتراض نمی‌شوند، افراد عادی یا متخصصان علوم دیگر نیز نباید در مسائل تخصصی دین، مانند مباحث عمیق کلامی، فلسفی و الهیاتی و فقهی، اظهار نظر قطعی کنند یا بدون شناخت کافی به نقد و تخریب کارشناسان این حوزه بپردازند. هر رشته‌ای اصول، روش‌شناسی و کارشناسان خاص خود را دارد و قضاوت صحیح درباره یک موضوع، نیازمند شناخت دقیق همان حوزه است. در غیر این صورت ممکن است انسان گرفتار برداشت‌های نادرست، نسبت‌های ناروا، تهمت، نقدهای غیرعلمی یا ایرادهای جاهلانه و بی‌ارتباط با موضوع و مطلب شود. 📲عضویت در کانال ⬇️ https://eitaa.com/TafakoreAzad
🔴ارزش شک و فهم : انسان تا به فهم نرسد، غالبا یا مقلد هست یا متعصب و هیچ‌یک از این دو راه، انسان را آزادانه به حقیقت نمی‌رساند. برخی می‌گویند وقتی برای باورهای خود استدلال داریم، دیگر نیازی به شک کردن نیست. غافل از اینکه انسان‌ها معمولا در چارچوب باورها ، پیش‌فرض‌ها ، تربیت ، فرهنگ و فضای فکری خود استدلال می‌کنند. اگر انسان برای مدتی باورهای خود را به صورت روشمند و آزادانه مورد تردید و بازنگری قرار ندهد، نمی‌تواند درستی یا نادرستی استدلال‌های خود را به‌درستی ارزیابی کند. شک روشمند مقدمه تحقیق است و تحقیق، راه رسیدن به فهم و حقیقت. ✍م _ ع 📲عضویت در کانال ⬇️ https://eitaa.com/TafakoreAzad
بحث با متعصبان ممنوع 🚫 با متعصبانِ حقیقت‌گریز وارد مجادله نشوید. کسی که پیشاپیش تصمیم خود را گرفته و فقط در پی اثبات باورهای خویش است و درباورهای خود حتی احتمال خطا هم نمی دهد ، نه برای شنیدن آمده و نه برای فهمیدن. گفت‌وگو با چنین افرادی غالباً جز اتلاف وقت و انرژی، تحریف سخن، اتهام‌زنی و دور شدن از حقیقت، ثمری ندارد. در برابر این‌گونه افراد، سکوت، گویاترین پاسخ و کناره‌گیری، عاقلانه‌ترین انتخاب است. 📲عضویت در کانال ⬇️ https://eitaa.com/TafakoreAzad
مگردان هیچ احمق را گرامی که احمق در غلط افتد زخامی مگو هرگز به پیش ابلهان راز مده هرگز جواب احمقان باز عطارنیشابوری 📲عضویت در کانال ⬇️ https://eitaa.com/TafakoreAzad
📖 دین را از کتاب و سنت بگیریم نه از اشخاص : امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام فرمودند: «مَنْ أَخَذَ دِینَهُ مِنْ أَفْوَاهِ الرِّجَالِ أَزَالَتْهُ الرِّجَالُ وَمَنْ أَخَذَ دِینَهُ مِنَ الْكِتَابِ وَالسُّنَّةِ زَالَتِ الْجِبَالُ وَلَمْ يَزُلْ» «هر کس دین خود را از دهان و گفته‌های مردم و اشخاص بگیرد، همان مردم و اشخاص می‌توانند دینش را از او بگیرند؛ اما کسی که دین خود را از کتاب و سنت بگیرد، اگر کوه‌ها از جای خود کنده شوند، او از دینش جدا نخواهد شد.» منبع: شیخ حر عاملی، وسائل الشیعة إلی تحصیل مسائل الشریعة، ج ۲۷، ص ۱۳۲، کتاب القضاء، ابواب صفات القاضی، باب ۱۰. 📲عضویت در کانال ⬇️ https://eitaa.com/TafakoreAzad
🟢 بگذار مردم تو را نپسندند وقتی ..... 📲عضویت در کانال ⬇️ https://eitaa.com/TafakoreAzad
«فلسفه چیست؟ » را از طاقچه دریافت کنید https://taaghche.com/book/318277 📲عضویت در کانال ⬇️ https://eitaa.com/TafakoreAzad
🔺وقتی اهل حیله و تزویر توان رقابت با انسان‌های صادق و شایسته را ندارند به جای رقابت سالم به تخریب روی می‌آورند و با دروغ حاشیه‌سازی و شایعه‌پراکنی تلاش می‌کنند کسی را که در میدان عمل توان شکست دادن او را ندارند در میدان حاشیه و تهمت زمین بزنند. 📲عضویت در کانال ⬇️ https://eitaa.com/TafakoreAzad
🔮کسانی که می‌گویند نباید شبهات را مطرح و پاسخ داد مثل این است که بگویند واکسن نزنید تا بیمار نشوید در حالی که شناخت و پاسخ به شبهات نوعی واکسیناسیون فکری و اعتقادی است. 📲عضویت در کانال ⬇️ https://eitaa.com/TafakoreAzad
🟠 برای هدایت و اصلاح جامعه، دانش دینی به‌تنهایی کافی نیست ممکن است عالمی در علوم دینی به بالاترین درجات علمی رسیده باشد و در فقه، کلام، تفسیر و دیگر دانش‌های دینی صاحب‌نظر باشد؛ اما این دانش، به‌تنهایی، برای شناخت و هدایت اجتماعی کافی نیست. دین با انسان و جامعه سروکار دارد و برای تحقق اجتماعی آن، تنها شناخت متون و احکام کافی نیست؛ بلکه شناخت انسان، فرهنگ، نیازها، تحولات اجتماعی و اقتضائات زمان نیز ضروری است. عالمی که ارتباط واقعی و مستمر با مردم و نسل زمان خود نداشته و تجربه کافی در فعالیت‌های اجتماعی، مدیریتی و تشکیلاتی به دست نیاورده است، ممکن است در فهم نظری دین بسیار توانمند باشد، اما در تطبیق آن معارف با واقعیت‌های جامعه با دشواری مواجه شود. اینجاست که اهمیت «زمانه‌شناسی» آشکار می‌شود. زمانه‌شناسی تنها با مطالعه کتاب، روزنامه ،مجله و مشاوره گرفتن از طریق دیگران کامل نمی‌شود. مطالعه، پژوهش و استفاده از نظر متخصصان برای شناخت جامعه ضروری است، اما بخشی از این شناخت نیز از حضور در میان افراد گوناگون جامعه و نه یک قشر خاص ، گفت‌وگو و زندگی با آنان، مشاهده مستقیم مسائل اجتماعی و تجربه مواجهه با واقعیت‌های زندگی به دست می‌آید. جامعه را نمی‌توان فقط از پشت میز شناخت؛ بخشی از جامعه باید در میدان زندگی تجربه شود. از سوی دیگر، هدایت و مدیریت اجتماعی نیازمند مهارت‌هایی است که صرف تحصیل علوم دینی به‌تنهایی ایجاد نمی‌شود؛ مهارت‌هایی مانند کار جمعی، مدیریت تشکیلات، برنامه‌ریزی، تصمیم‌گیری، حل تعارض و ارزیابی پیامدهای تصمیم‌ها. این مهارت‌ها عمدتاً در عرصه عمل و تجربه شکل می‌گیرند و با مطالعه صرف به دست نمی‌آیند. بنابراین باید میان «دانش دینی» و «توانایی هدایت اجتماعی» تفکیک کرد. ممکن است کسی در شناخت دین بسیار عالم باشد، اما در شناخت جامعه و تبدیل آموزه‌های دینی به راهکارهای متناسب با شرایط اجتماعی، تجربه و مهارت کافی نداشته باشد. این مسئله لزوماً نشانه ضعف علمی او نیست؛ بلکه نشان می‌دهد علم دینی، برای اثرگذاری اجتماعی، به شناخت دقیق موضوع و تجربه واقعی میدان نیاز دارد. در نهایت، اثرگذاری دین در جامعه زمانی بیشتر خواهد شد که سه عنصر در کنار یکدیگر قرار گیرند: علم دین، شناخت زمانه و تجربه عملی. علم، جهت را مشخص می‌کند؛ زمانه‌شناسی، واقعیت میدان را نشان می‌دهد؛ و تجربه، توان تبدیل شناخت به عمل را فراهم می‌کند. عالم دینیِ اثرگذار کسی است که علاوه بر شناخت عمیق دین، انسان و جامعه زمان خود را نیز بشناسد و بتواند میان حقیقت دینی و واقعیت اجتماعی، پیوندی عاقلانه، حکیمانه و عملی برقرار کند. 📲عضویت در کانال ⬇️ https://eitaa.com/TafakoreAzad