۱۱۷

″بی‌پروا″

آسمان همچو صفحهٔ دل من روشن از جلوه های مهتابست امشب از خواب خوش گریزانم که خیال تو خوشتر از خوابست خیره بر سایه های وحشی بید می‌خزم در سکوت بستر خویش باز دنبال نغمه ای دلخواه می‌نهم سر به روی دفتر خویش تن صدها ترانه می‌رقصد در بلور ظریف آوایم لذتی ناشناس و رؤیا رنگ می‌دود همچو خون به رگهایم

برای ″ @ahmagh41 ″

۲۸۵

″آزاد″

پرنده گفت: چه بوئی، چه، آفتابی، آه بهار آمده است و من به جستجوی جفت خویش خواهم رفت. پرنده از لب ایوان پرید مثل پیامی پرید و رفت پرنده کوچک بود پرنده فکر نمی‌کرد پرنده روزنامه نمی‌خواند پرنده قرض نداشت پرنده آدم ها را نمی‌شناخت پرنده روی هوا و بر فراز چراغ‌های خطر در ارتفاع بی خبری می پرید و لحظه های آبی را دیوانه وار تجربه میکرد پرنده، آه، فقط یک پرنده بود

برای ″ https://eitaa.com/joinchat/226493172C777adf4564 ″